Nie mogłam oderwać wzroku od nazwiska Krystyny.
— Dlaczego matka Marka jest beneficjentką spółki założonej tydzień po tym, jak dowiedzieliśmy się o ciąży?
Piotr powiększył zdjęcie przesłane przez Natalię.
— Na podstawie jednego zdjęcia nie będę wyciągał wniosków. Musimy zdobyć pełną dokumentację. Ale jedno mogę ci powiedzieć: to nie wygląda na przypadek.
Telefon znów zawibrował.
Natalia.
„Mogę się z tobą spotkać. Marek pojechał do biura, a mama jest u fryzjera. Znalazłam więcej rzeczy.”
Odpisałam tylko:
„Gdzie?”
Podała adres małej kawiarni po drugiej stronie miasta.
Piotr od razu powiedział:
— Jadę z tobą.
Godzinę później Natalia siedziała naprzeciwko nas przy stoliku w najdalszym kącie lokalu.
Nie przypominała kobiety, która dzień wcześniej stała na schodach mojego domu i patrzyła, jak odchodzę z noworodkiem.
Była blada. Nerwowo obracała filiżankę w dłoniach.
— Przepraszam — powiedziała.
Nie odpowiedziałam.
— Joanna, naprawdę nie wiedziałam, że Marek zamierza cię wyrzucić.
— Ale zostałaś.
Opuściła wzrok.
— Tak.
— I nic nie zrobiłaś.
— Wiem.
Nie zamierzałam ułatwiać jej tej rozmowy.
Natalia otworzyła torbę i wyjęła dużą brązową kopertę.
— Znalazłam to w walizce mamy.
Piotr natychmiast ją zatrzymał.
— Nie wyjmujmy dokumentów, dopóki nie wyjaśnisz, w jaki sposób weszłaś w ich posiadanie.
Natalia spojrzała na niego zaskoczona.
— Mama poprosiła mnie, żebym znalazła jej paszport. Otworzyłam boczną kieszeń walizki i zobaczyłam nazwisko Joanny. Zrobiłam zdjęcia. Oryginały nadal są u niej.
Piotr skinął głową.
— Pokaż zdjęcia.
Natalia przesunęła telefon po stole.
Było ich kilkanaście.
Umowy.
Wiadomości.
Wydruki przelewów.
Notatki zapisane odręcznie przez Krystynę.
Jedna kartka szczególnie przykuła moją uwagę.
Na górze widniał napis:
„Po narodzinach dziecka.”
Pod nim znajdowało się sześć punktów.
Pierwszy dotyczył zmiany kodów dostępu.
Drugi — dokumentów finansowych.
Trzeci — „presji na J.”
Czwarty — podpisu.
Piąty — zabezpieczenia pożyczki.
Szósty zawierał tylko dwa słowa:
„Dom sprzedany.”
Poczułam, jak żołądek zaciska mi się w supeł.
— Oni zamierzali sprzedać mój dom?
Piotr długo patrzył na fotografię.
— Wygląda na to, że przynajmniej rozważali taki scenariusz.
Natalia zakryła usta dłonią.
— Boże…
Spojrzałam na nią.
— Wiedziałaś o długach Marka?
Nie odpowiedziała.
To wystarczyło.
— Natalia.
— Wiedziałam, że ma problemy — przyznała cicho. — Ale nie wiedziałam, że aż takie.
— Jak duże?
— Mama powiedziała kiedyś, że jeśli Marek nie znajdzie pieniędzy przed końcem kwartału, może stracić firmę.
— I dlatego postanowili wykorzystać mnie?
— Nie wiem.
— Przestań mówić, że nie wiesz.
Kilka osób w kawiarni odwróciło głowy.
Ściszyłam głos.
— Wczoraj stałaś na schodach mojego domu. Trzymałam twoją trzydniową bratanicę. Widziałaś, co zrobił twój brat.
Natalia zaczęła płakać.
— Mama powiedziała nam, że to tylko sposób, żeby cię przestraszyć.
Zamarłam.
— Co?
— Powiedziała, że jesteś zbyt uparta. Że nigdy nie zgodzisz się pomóc Markowi, jeśli nie poczujesz, że możesz coś stracić.
Piotr i ja wymieniliśmy spojrzenia.
— Czyli wyrzucenie mnie było zaplanowane.
Natalia kiwnęła głową.
— Mieli ci pozwolić wrócić.
Zaśmiałam się gorzko.
— Pod warunkiem, że podpiszę dokumenty.
Natalia nie musiała odpowiadać.
Wszystko stało się jasne.
Marek nie chciał zakończyć małżeństwa.
Potrzebował mojego podpisu.
Chciał mnie przestraszyć, odizolować i wykorzystać moment, w którym byłam fizycznie wyczerpana po porodzie.
A kiedy wróciłabym z dzieckiem, miał przedstawić mi dokumenty jako cenę za „pogodzenie się”.
Piotr zrobił kilka notatek.
— Natalia, czy słyszałaś kiedykolwiek, żeby Marek albo twoja matka mówili o aktywach Joanny?
Natalia zawahała się.
— Tak.
— Co dokładnie?
— Kilka tygodni temu byli u nas rodzice. Myśleli, że jestem na górze. Marek powiedział mamie, że dom to dopiero początek.
W pomieszczeniu zrobiło mi się nagle duszno.
— Co jeszcze powiedział?
Natalia spojrzała prosto na mnie.
— Że kiedy zdobędzie twój podpis, będzie mógł „uratować wszystko”.
— Co znaczy „wszystko”?
— Nie wiem. Ale mama odpowiedziała: „A potem wreszcie będziemy zabezpieczeni”.
Będziemy.
Nie Marek.
Cała rodzina.
Piotr wstał.
— Joanna, wracamy do kancelarii.
— Dlaczego?
— Bo od tej chwili musimy traktować każdą próbę kontaktu ze strony Marka jako potencjalnie istotną.
Pożegnałam się z Natalią bez uścisku.
Nie ufałam jej.
Jeszcze nie.
Ale kiedy wychodziłam, złapała mnie delikatnie za rękaw.
— Joanna.
Odwróciłam się.
— Jest jeszcze coś.
— Co?
— Mama powiedziała wczoraj Markowi, że muszą działać szybko.
— Dlaczego?
Natalia przełknęła ślinę.
— Bo podobno dziś wieczorem miał przyjechać ktoś z dokumentami.
Kiedy wróciłam do Evelyn, Zosia spała w kołysce.
Usiadłam obok niej i przez kilka minut po prostu patrzyłam na jej maleńką twarz.
Nie chciałam myśleć o Marku.
Nie chciałam myśleć o pieniądzach.
Chciałam być matką, która martwi się jedynie tym, czy jej dziecko dobrze śpi i je.
Ale telefon nie przestawał wibrować.
Sześć nieodebranych połączeń od Marka.
Trzy wiadomości od Krystyny.
Ostatnia brzmiała:
„Joanno, musimy zachowywać się jak dorośli. Marek chce ci wybaczyć. Przyjedź dziś o 19:00. Przygotowaliśmy dokumenty, które rozwiążą wszystkie problemy.”
Przeczytałam ją Evelyn.
Moja siostra spojrzała na mnie tak, jakby nie była pewna, czy dobrze usłyszała.
— On chce ci wybaczyć?
— Najwyraźniej.
— Za co? Za to, że urodziłaś mu dziecko i zostałaś wyrzucona z własnego domu?
Po raz pierwszy od dwóch dni roześmiałam się.
Krótko, ale szczerze.
Potem zadzwonił Piotr.
— Mam wiadomość dotyczącą kupującego.
Serce przyspieszyło.
— Wycofał się?
— Wręcz przeciwnie. Dokumentacja nieruchomości została wstępnie zaakceptowana. Jego zespół chce działać natychmiast.
— Czyli sprzedajemy?
— Jeżeli po pełnej weryfikacji nie pojawią się przeszkody, tak. Ale mamy coś pilniejszego.
Usiadłam prosto.
— Co?
— Ustaliliśmy, kto założył spółkę, której dokument przesłała Natalia.
— Kto?
— Marek.
— Tego się spodziewałam.
— Nie skończyłem.
Piotr zrobił krótką przerwę.
— W dokumentacji pojawia się również Krystyna. Ale najbardziej interesująca jest deklarowana działalność spółki.
— Jaka?
— Obrót nieruchomościami i zarządzanie aktywami.
Zrobiło mi się zimno.
— Nie mają żadnych nieruchomości.
— Właśnie.
Przez kilka sekund oboje milczeliśmy.
Potem Piotr powiedział:
— Jest jeszcze data.
— Jaka data?
— Marek rozpoczął przygotowania do założenia tej spółki dwa dni po tym, jak podpisałaś intercyzę przed ślubem.
Przestałam oddychać.
— Ale to było cztery lata temu.
— Tak. Sama spółka została formalnie zarejestrowana dopiero niedawno, ale pierwszy projekt dokumentów pochodzi sprzed waszego ślubu.
Spojrzałam na śpiącą córkę.
Nagle historia naszego małżeństwa zaczęła wyglądać zupełnie inaczej.
To nie był desperacki plan człowieka, którego firma właśnie upadała.
Marek myślał o moim majątku, zanim powiedzieliśmy sobie „tak”.
Wtedy na ekranie pojawiła się kolejna wiadomość.
Od niego.
„Jeśli nie przyjedziesz do 19:00, podejmę decyzję za ciebie. Pamiętaj, że teraz nie chodzi już tylko o ciebie. Chodzi też o naszą córkę.”
Przeczytałam ją dwa razy.
A potem poczułam coś zupełnie innego niż strach.
Wściekłość.
Zadzwoniłam do Piotra.
— Chcę, żebyś przygotował wszystko.
— Co dokładnie?
Spojrzałam przez okno.
— Sprzedaż domu. Zabezpieczenie moich aktywów. I dokumenty dotyczące separacji.
Piotr milczał przez moment.
— Jesteś pewna?
— Tak.
— A spotkanie o dziewiętnastej?
Spojrzałam na zegarek.
18:12.
— Pojadę.
— Joanna—
— Nie sama. I niczego nie podpiszę.
— W takim razie będę tam z tobą.
O 18:57 czarny samochód zatrzymał się przed bramą posiadłości.
Piotr siedział obok mnie.
Za nami zatrzymał się drugi samochód.
Marek stał już przed wejściem.
Krystyna była przy nim.
Na podjeździe zobaczyłam jeszcze jeden pojazd, którego nie znałam.
Obok drzwi stał mężczyzna z czarną teczką.
Kiedy wysiadłam, Marek uśmiechnął się szeroko.
— Wiedziałem, że wrócisz.
Spojrzał na Piotra.
Uśmiech natychmiast zniknął.
— Po co przyprowadziłaś prawnika?
Podeszłam bliżej.
— Powiedziałeś, że mam podpisać dokumenty.
Krystyna zrobiła krok naprzód.
— To sprawa rodzinna.
— Wczoraj też nią była, kiedy wyrzucaliście mnie z noworodkiem.
Marek zacisnął szczękę.
— Joanna, nie rób przedstawienia.
Spojrzałam na mężczyznę z teczką.
— Kim pan jest?
Nie zdążył odpowiedzieć.
Piotr zrobił krok naprzód i przedstawił się.
Mężczyzna wyraźnie pobladł.
Marek spojrzał na matkę.
Po raz pierwszy zobaczyłam na jego twarzy prawdziwy niepokój.
I wtedy zrozumiałam coś jeszcze.
Mężczyzna z teczką nie przyjechał po mój podpis pod zwykłą umową.
Przyjechał sfinalizować coś, co Marek i Krystyna przygotowywali od miesięcy.
Tyle że tego wieczoru to nie ja miałam zostać zaskoczona.
Bo w torbie Piotra znajdował się dokument, o którego istnieniu Marek nie miał najmniejszego pojęcia.
Dokument potwierdzający, że jego „rodzinny majątek” właśnie był w trakcie sprzedaży komuś zupełnie obcemu.
