Następnego ranka obudziłem się przed szóstą.
Wendy jeszcze spała.
Mama również, choć po tym, co wydarzyło się poprzedniego wieczoru, kilka razy sprawdzałem, czy wszystko z nią w porządku. Zostawiłem przy jej łóżku wodę, jedzenie i telefon.
Sam usiadłem w gabinecie z dokumentem dotyczącym sprzedaży jej domu.
Im dłużej go analizowałem, tym gorzej to wyglądało.
Dom nie był zwykłą nieruchomością. Mama mieszkała tam przez ponad trzydzieści lat. Kupiła go razem z moim ojcem, a po jego śmierci nigdy nie chciała go sprzedać. Kiedy rok wcześniej zgodziła się zamieszkać czasowo ze mną i Wendy, zrobiła to tylko dlatego, że po operacji biodra potrzebowała pomocy.
Teraz ktoś próbował sprzedać jej dom bez jej wiedzy.
Zadzwoniłem do prawnika, z którym współpracowałem zawodowo.
Przesłałem mu dokumenty.
Po kilkunastu minutach oddzwonił.
— Luca, niczego więcej nie podpisujcie. I nie pozwól matce podpisywać absolutnie niczego. Są tu poważne nieprawidłowości.
— Sprzedaż ma być dzisiaj.
Zapadła cisza.
— W takim razie musimy działać natychmiast.
Następne dwie godziny spędziłem na telefonie. Skontaktowaliśmy się z bankiem, kancelarią obsługującą transakcję i osobami odpowiedzialnymi za dokumentację nieruchomości.
Sprzedaż została wstrzymana.
Ale wtedy wydarzyło się coś, czego Wendy się nie spodziewała.
Prawnik poprosił o sprawdzenie wcześniejszych dokumentów dotyczących domu.
I znaleźliśmy drugi formularz.
Podpisany rzekomo przez moją matkę cztery miesiące wcześniej.
Mama miała w nim udzielać Wendy szerokiego pełnomocnictwa do zarządzania jej majątkiem.
Pokazałem go Jessi.
Spojrzała na podpis i pokręciła głową.
— Nigdy tego nie widziałam.
— Jesteś pewna?
— Luca, przysięgam.
Wtedy mama rozpłakała się.
— Myślałam, że to przeze mnie.
Usiadłem obok niej.
— Co przez ciebie?
Przez dłuższą chwilę nie odpowiadała.
W końcu powiedziała coś, co wyjaśniło jej wcześniejsze milczenie.
Wendy od miesięcy przekonywała ją, że staje się ciężarem.
Najpierw były drobne uwagi.
„Luca jest zmęczony przez ciebie.”
„Wydajemy za dużo na twoje jedzenie.”
„Twój syn nie może przez całe życie zajmować się starą kobietą.”
Później zaczęła kontrolować jej posiłki.
Zabierała telefon.
Chowała klucze.
A kiedy mama próbowała mi coś powiedzieć podczas moich wyjazdów, Wendy stała obok i słuchała każdej rozmowy.
— Powiedziała, że jeśli będę ci się skarżyć, oddasz mnie do domu opieki — wyszeptała mama.
Poczułem, jak zaciskają mi się dłonie.
Ale nadal nie chciałem konfrontacji.
Jeszcze nie.
Potrzebowałem faktów.
O dziewiątej Wendy zeszła na dół ubrana wyjątkowo elegancko. Miała na sobie płaszcz, trzymała torebkę i wyglądała, jakby dokądś się spieszyła.
— Wychodzisz? — zapytałem.
Zatrzymała się.
— Mam spotkanie.
— W sprawie domu mojej matki?
Zamarła.
Tym razem nie udało jej się ukryć strachu.
— Nie wiem, o czym mówisz.
Położyłem kopię pełnomocnictwa na stole.
Wendy spojrzała na dokument.
Potem na mnie.
— Twoja matka to podpisała.
— Twierdzi, że nie.
— Jest stara, Luca. Zapomina.
Mama stała kilka metrów dalej.
Widziałem, jak drgnęła na te słowa.
Wtedy zrozumiałem, że Wendy nadal liczy na jedno: że przedstawiając moją matkę jako zagubioną starszą kobietę, będzie mogła podważyć wszystko, co powie.
Tylko że popełniła błąd.
Nie wiedziała, że poprzedniej nocy znalazłem coś jeszcze.
Wyciągnąłem telefon.
— Pamiętasz kamerę, którą zamontowaliśmy w salonie po tamtym włamaniu dwa lata temu?
Wendy przestała oddychać na sekundę.
— Przecież ją odłączyliśmy.
— Tak myślałem.
Nie była odłączona.
System nadal automatycznie przechowywał część nagrań.
Na jednym z nich Wendy siedziała przy stole z dokumentami przed sobą.
Mama stała obok.
Wyraźnie było widać, że odmawia podpisania papierów.
A kilka minut później, kiedy Jessi wyszła z pokoju, Wendy została sama.
Przybliżyłem obraz.
Wendy wyciągnęła z szuflady stary dokument podpisany przez moją matkę.
Położyła go obok pustego formularza.
I zaczęła ćwiczyć jej podpis.
Twarz Wendy zrobiła się zupełnie biała.
— Luca…
— Jeszcze nie skończyłem.
Bo nagranie pokazywało również kogoś, kogo wcześniej nie zauważyłem.
Kilka minut później do naszego domu wszedł mężczyzna.
Brat Wendy.
Usiadł przy stole.
Wendy pokazała mu dokument.
A on powiedział zdanie, które mikrofon kamery zarejestrował wystarczająco wyraźnie:
— Kiedy sprzedamy dom, zabieramy pieniądze i kończymy z tym.
Wendy rzuciła się w stronę mojego telefonu.
Cofnąłem rękę.
— Oddaj mi to!
— Nie.
— To prywatne nagranie!
— Z naszego domu.
Spojrzała na mamę.
Po raz pierwszy Wendy nie wyglądała na pewną siebie.
Wyglądała na przerażoną.
— Jessi, powiedz mu. Przecież wiesz, że chciałam ci pomóc.
Mama patrzyła na nią długo.
Jeszcze poprzedniego wieczoru prawdopodobnie spuściłaby wzrok.
Tym razem tego nie zrobiła.
— Nie — powiedziała cicho. — Chciałaś, żebym uwierzyła, że jestem bezwartościowa.
Wendy otworzyła usta, ale mama mówiła dalej.
— A najgorsze jest to, że przez pewien czas naprawdę ci uwierzyłam.
W pokoju zapadła cisza.
Potem rozległ się dzwonek do drzwi.
Wendy spojrzała na mnie.
— Kogo zaprosiłeś?
Nie odpowiedziałem.
Podszedłem do drzwi i je otworzyłem.
Kiedy Wendy zobaczyła, kto stoi po drugiej stronie, kieliszek, który trzymała od śniadania, wysunął jej się z dłoni i roztrzaskał na podłodze.
Bo tym razem nie przyszedł prawnik.
Przyszła policja.
