Emily wypowiedziała te słowa tak cicho, że przez moment nie byłem pewien, czy dobrze ją usłyszałem.
— Co powiedziałaś?
Spojrzała na agenta Reeda.
— W magazynie nie ma oryginałów. Już nie.
Adrian zmarszczył brwi.
— Emily, sam dałem ci ten klucz. Powiedziałem, że dokumenty są w skrytce 317.
— Były.
— Były?
Emily skinęła głową.
— Po spotkaniu z Travisem zrozumiałam, że ktoś mnie obserwuje. Dwa razy widziałam ten sam czarny samochód pod domem. Potem ktoś próbował dostać się do mojego biura.
Agent Reed wyjął notes.
— Kiedy?
— Cztery dni temu.
— Zgłosiłaś to?
Emily uśmiechnęła się gorzko.
— Komu? Szeryfowi Mercerowi?
Reed nie odpowiedział.
— Następnego ranka pojechałam na dworzec — kontynuowała. — Opróżniłam skrytkę.
Adrian wyraźnie odetchnął.
— Gdzie przeniosłaś dokumenty?
Emily spojrzała na mnie.
— Do miejsca, którego Mercerowie nigdy nie przeszukaliby jako pierwszego.
— Naszego domu?
— Nie.
— Twojego biura?
Pokręciła głową.
— Też nie.
Przez moment milczała.
— Pamiętasz pana Whitakera?
Oczywiście, że pamiętałem.
Samuel Whitaker był emerytowanym nauczycielem historii, który mieszkał trzy domy dalej od nas. Miał siedemdziesiąt cztery lata, stary czerwony pickup i garaż wypełniony tyloma książkami, że zawsze żartowałem, iż pewnego dnia fundamenty nie wytrzymają.
— Dałaś dokumenty Samowi?
— Nie dokładnie.
Emily spojrzała na Reeda.
— Samuel prowadzi małe archiwum historyczne przy kościele. Kilka lat temu dostał stare ognioodporne szafy po zamkniętym banku. Jedną z nich prawie nikt nie otwiera.
Agent Reed natychmiast sięgnął po telefon.
— Jaki kościół?
Emily podała adres.
Reed odszedł kilka kroków i wykonał krótką rozmowę.
— Dwóch naszych ludzi jedzie tam teraz.
— Nie — powiedziała Emily.
Reed odwrócił się.
— Dlaczego?
— Bo szafa jest pusta.
Adrian spojrzał na nią z niedowierzaniem.
— Emily, gdzie są te dokumenty?
Po raz pierwszy zobaczyłem na jej twarzy cień uśmiechu.
— Właśnie dlatego Travis ich nie znalazł. Zostawiłam w szafie tylko kopertę.
— Z czym?
— Instrukcją dla Samuela.
Teraz nawet ja zaczynałem tracić cierpliwość.
— Emily, proszę. Powiedz nam po prostu, gdzie są oryginały.
Spojrzała na mnie.
— Zostały wysłane.
W sali zapadła cisza.
— Dokąd? — zapytał Reed.
— Do trzech różnych kancelarii prawnych poza hrabstwem. Każda dostała inną część dokumentacji. Miały je otworzyć tylko wtedy, gdybym nie zadzwoniła do Samuela w ustalonym terminie.
Reed spojrzał na zegarek.
— Kiedy mijał termin?
— Dzisiaj o dziewiątej rano.
Była prawie jedenasta.
Adrian usiadł.
— Więc…
— Tak — odpowiedziała Emily. — Koperty zostały już otwarte.
Agent Reed przez chwilę patrzył na nią bez słowa.
Potem na jego twarzy pojawił się ledwie zauważalny uśmiech.
— Pani Carter, chyba zaczynam rozumieć, dlaczego Mercerowie tak bardzo chcieli odzyskać pani materiały.
Ale ja patrzyłem tylko na Emily.
Leżała przede mną wyczerpana, posiniaczona, podłączona do aparatury medycznej.
A mimo to kilka dni wcześniej zbudowała zabezpieczenie, którego Travis nie przewidział.
— Dlaczego mi nie powiedziałaś? — zapytałem.
Jej oczy zaszkliły się.
— Bo gdybym powiedziała ci przez telefon, a ktoś słuchał…
Nie musiała kończyć.
Usiadłem przy łóżku.
— Od tej chwili nie robisz już niczego sama.
Emily ścisnęła moją rękę.
— Wiem.
Telefon Reeda ponownie zadzwonił.
Tym razem odebrał natychmiast.
Słuchał przez kilkanaście sekund.
— Rozumiem. Zabezpieczcie wszystko i niczego nie przekazujcie lokalnym władzom.
Rozłączył się.
— Jedna z kancelarii właśnie skontaktowała się z naszym biurem. Mają trzydzieści siedem oryginalnych dokumentów dotyczących nieruchomości, księgę wypłat i kopię umowy podpisanej przez Travisa Mercera.
— To wystarczy? — zapytałem.
— Żeby zacząć? Zdecydowanie.
— A żeby ich zatrzymać?
Reed spojrzał na Emily.
— Potrzebujemy jeszcze potwierdzenia, kto wiedział o całym procederze.
Emily wskazała kartę pamięci.
— W takim razie jej posłuchajcie.
Dwie godziny później materiał został oficjalnie skopiowany i zabezpieczony.
Nie pozwolono nam słuchać wszystkiego.
Ale usłyszałem fragment, który wystarczył.
Głos Travisa był wyraźny.
„Ojciec dopilnuje, żeby żaden raport nie poszedł dalej.”
Potem drugi głos.
Głębszy.
Starszy.
„A Hale podpisze resztę. Tak jak zawsze.”
Agent Reed zatrzymał nagranie.
Nikt się nie odezwał.
Adrian patrzył w podłogę.
Emily zamknęła oczy.
A ja poczułem coś, czego wcześniej nie czułem.
Nie gniew.
Pewność.
Mercerowie nie walczyli już z moją żoną.
Walczyliby z dokumentami, nagraniami, świadkami i federalnym dochodzeniem.
Tego nie można było zastraszyć telefonem.
Reed schował sprzęt.
— Od tej chwili proszę nikomu nie mówić, co mamy.
— Nawet lokalnej policji?
— Szczególnie lokalnej policji.
Wtedy do sali wszedł lekarz.
— Panie Carter, pańska żona musi odpocząć.
Skinąłem głową.
Reed i Adrian wyszli na korytarz.
Zostałem przy Emily.
Przez kilka minut nic nie mówiliśmy.
Potem wyszeptała:
— Blake?
— Jestem.
— Jest coś, czego jeszcze ci nie powiedziałam.
Spojrzałem na nią.
— Co?
Jej twarz zmieniła się.
Tym razem nie widziałem w niej strachu przed Travisem.
To było coś głębszego.
— Kiedy byłam na budowie, Travis nie był sam.
— Wiem. W raporcie wspomniano pracowników.
— Nie chodzi o pracowników.
Emily przełknęła ślinę.
— Był tam ktoś, kogo znasz.
Poczułem chłód na karku.
— Kto?
— Deputy Nolan.
Ten sam człowiek, który odebrał mnie z lotniska.
Przypomniałem sobie jego zawahanie, kiedy zapytałem, czy jestem zatrzymany.
— Co robił?
— Próbował powstrzymać Travisa.
To mnie zaskoczyło.
— Powstrzymać?
Emily skinęła głową.
— Krzyczał, żeby zostawili mnie w spokoju. Potem powiedział Travisowi, że tym razem nie będzie sprzątał po jego ojcu.
— Więc Nolan nie jest z nimi?
— Nie wiem. Ale kiedy wszystko się zaczęło, to on wezwał karetkę.
Nagle drzwi otworzyły się.
Agent Reed wszedł szybkim krokiem.
— Blake, musisz coś zobaczyć.
Wyszedłem z nim na korytarz.
Na końcu stał Adrian.
Obok niego znajdował się zastępca Nolan.
Bez broni.
Bez pasa służbowego.
Trzymał ręce przed sobą.
— Co on tutaj robi?
Nolan spojrzał na mnie.
Wyglądał jak człowiek, który nie spał od dwóch dni.
— Przyszedłem się poddać.
— Za co?
Spojrzał na Reeda.
— Przez sześć lat podpisywałem raporty, które kazał mi zmieniać Daniel Mercer.
Z kieszeni kurtki wyjął niewielki pendrive i położył go na parapecie.
— Ale zachowywałem kopie.
Reed nie dotknął urządzenia.
— Co na nim jest?
Nolan spojrzał mi prosto w oczy.
— Wszystko, czego szeryf Mercer najbardziej się boi.
— Dlaczego przynosisz to dopiero teraz?
Jego twarz stwardniała.
— Bo do wczoraj wmawiałem sobie, że tylko fałszuję papierki. Że nikomu naprawdę nie dzieje się krzywda.
Spojrzał przez szybę w drzwiach na Emily.
— Wczoraj zobaczyłem, dokąd prowadzi moje milczenie.
Zapadła cisza.
Nolan odwrócił się do agenta Reeda.
— A jeśli chcecie złapać Mercera na czymś, czego nie będzie mógł wyjaśnić…
— Mów.
— Nie aresztujcie go jeszcze.
Reed zmrużył oczy.
— Dlaczego?
Nolan spojrzał na zegarek.
— Bo dziś o osiemnastej szeryf spotyka się z Travisem i sędzią Hale’em.
— Gdzie?
— W domku myśliwskim Mercerów poza miastem.
Reed zrobił krok bliżej.
— Skąd wiesz?
— Bo dostałem rozkaz, żeby zabezpieczyć drogę i upewnić się, że nikt im nie przeszkodzi.
— O czym mają rozmawiać?
Nolan pokręcił głową.
— Nie wiem.
Potem wskazał pendrive.
— Ale godzinę temu Mercer zadzwonił do mnie i powiedział jedno zdanie.
— Jakie?
Nolan spojrzał najpierw na mnie, potem na Reeda.
— „Dziś wieczorem kończymy sprawę Carterów raz na zawsze.”
Tym razem nie musiałem nic mówić.
Agent Reed już wyciągał telefon.
Mercer nadal myślał, że kontroluje sytuację.
Nie wiedział, że jego własny zastępca właśnie przeszedł na drugą stronę.
I nie wiedział, że tego wieczoru w domku myśliwskim ktoś rzeczywiście miał stracić wszystko.
Tylko że nie byliśmy to ani ja, ani Emily.
