Emily patrzyła na fotografię tak długo, że w końcu Helen delikatnie dotknęła jej ramienia.
— Wiem, co sobie teraz myślisz — powiedziała starsza kobieta. — Ale to zdjęcie nie oznacza tego, czego się obawiasz.
— Samuel miał klucze do naszego domu — odpowiedziała Emily. — Wiedział, kiedy Blake wyjeżdża. Wiedział, gdzie pracuję. Wiedział prawie wszystko.
Spojrzałem na Helen.
— Dlaczego Adrian miał jego zdjęcie?
Helen westchnęła.
— Ponieważ Samuel pomagał mu od początku.
Agent Reed, który stał przy oknie, natychmiast się odwrócił.
— Proszę wyjaśnić.
Helen otworzyła brązową kopertę i wyjęła kilka fotografii.
Pierwsza przedstawiała Samuela i Adriana siedzących w małej kawiarni.
Druga — Travisa wychodzącego z urzędu hrabstwa.
Trzecia była zdjęciem samochodu Daniela Mercera.
— Samuel przez trzydzieści osiem lat uczył historii — powiedziała Helen. — Ale po przejściu na emeryturę zaczął pomagać ludziom w archiwum hrabstwa. Znał stare księgi własności, akty notarialne, granice działek. To właśnie on pierwszy zauważył, że niektóre dokumenty nie zgadzają się ze starszymi zapisami.
Emily spojrzała na zdjęcie naszego sąsiada.
— Dlaczego nic mi nie powiedział?
— Bo Adrian go o to prosił.
— Dlaczego?
Helen spuściła wzrok.
— Żeby cię chronić.
Reed podszedł bliżej.
— Pani Walsh, potrzebuję całej historii.
Helen skinęła głową.
Kilka lat wcześniej Mercer Development próbowało wykupić ziemię należącą do starszego małżeństwa. Samuel pomagał im sprawdzić dokumenty.
Wtedy odkrył pierwszą nieprawidłowość.
Numer działki na nowej umowie różnił się od numeru w archiwum.
Zaczął sprawdzać inne przypadki.
Znalazł siedem.
Potem dwanaście.
W końcu dwadzieścia trzy.
Niektóre nieruchomości zostały przejęte przez spółki powiązane z Travisem.
Inne sprzedano później z ogromnym zyskiem.
Samuel skontaktował się z Adrianem, który w tamtym czasie nadal pracował jako księgowy Mercer Development.
— I Adrian zaczął kopiować dokumenty — powiedziała Helen.
— Czy Travis o tym wiedział? — zapytał Reed.
— Nie od razu.
Helen zamilkła.
— Ale trzy tygodnie temu się dowiedział.
Emily spojrzała na nią.
— Tego samego dnia, kiedy spotkałam Adriana?
— Tak.
Wszystko zaczynało się układać.
Adrian spotkał się z Emily.
Travis dowiedział się o spotkaniu.
Potem otrzymał wiadomość:
„Emily ma więcej, niż ci powiedziałem.”
— Adrian naprawdę wysłał tę wiadomość? — zapytałem.
Helen skinęła głową.
— Tak.
Emily pobladła.
— Więc mnie zdradził.
— Nie.
Helen odpowiedziała natychmiast.
— Travis już wiedział o tobie. Adrian próbował go przekonać, że ma nad tobą kontrolę.
Agent Reed zmrużył oczy.
— Grał na dwie strony?
— Próbował kupić wam czas.
— Niebezpieczna metoda.
— Adrian był przerażony.
Helen spojrzała na Emily.
— Travis zagroził, że wyrzuci mnie z domu przed końcem miesiąca. Adrian uwierzył, że jeśli będzie udawał współpracę, dowie się, co planują.
Emily odwróciła wzrok.
— I nie dowiedział się wystarczająco wcześnie.
Nikt nie odpowiedział.
Nie trzeba było.
Wszyscy wiedzieliśmy, czym zakończyło się to ryzyko.
Agent Reed zebrał dokumenty.
— Musimy znaleźć Adriana i Samuela.
Helen pokręciła głową.
— Samuela znajdziecie.
— Gdzie?
— W archiwum przy kościele.
— A Adrian?
— Tego nie wiem.
Reed natychmiast wysłał dwóch agentów.
Czterdzieści minut później Samuel Whitaker siedział w szpitalnym pokoju przesłuchań.
Wyglądał dokładnie tak samo jak zawsze.
Siwe włosy.
Stary brązowy sweter.
Okulary zsunięte na czubek nosa.
Tylko jego dłonie drżały.
— Powinienem był wam powiedzieć — zaczął.
Stałem naprzeciwko niego.
— Miałeś klucze do mojego domu.
— Nigdy ich nie wykorzystałem przeciwko wam.
— Ale obserwowałeś Emily.
Samuel zamknął oczy.
— Tak.
Emily siedziała na wózku obok mnie.
— Dlaczego?
— Ponieważ Adrian zadzwonił do mnie po waszym pierwszym spotkaniu. Powiedział, że Travis zaczął zadawać pytania.
— Więc chodziłeś za mną?
— Pilnowałem, czy ktoś nie chodzi za tobą.
To była niewielka różnica w słowach.
Ale ogromna w znaczeniu.
Samuel wyjął z kieszeni mały notes.
— Czarny SUV. Sześć razy w ciągu dwóch tygodni. Tutaj są daty, godziny i numery rejestracyjne.
Reed wziął notes.
— Dlaczego nie przekazał pan tego policji?
Samuel spojrzał na niego, jakby odpowiedź była oczywista.
— Bo jeden z tych samochodów należał do biura szeryfa.
Reed natychmiast przestał zadawać pytania.
Przeglądał strony.
Potem zatrzymał się.
— Ten numer…
Nolan, który zgodził się współpracować z federalnymi śledczymi, został poproszony o sprawdzenie pojazdu.
Odpowiedź przyszła po kilku minutach.
Samochód nie należał do Daniela Mercera.
Ani do Travisa.
Był przypisany do kapitana Erica Vaughna.
Drugiego najwyższego rangą funkcjonariusza w biurze szeryfa.
Nolan zaklął cicho.
— Vaughn?
— Znasz go? — zapytałem.
— Pracuje z Mercerem od piętnastu lat.
Reed zapytał:
— Wiedział o fałszowanych raportach?
Nolan wyglądał na autentycznie zaskoczonego.
— Nigdy go przy tym nie widziałem.
Samuel pokręcił głową.
— Ale ja widziałem jego samochód pod domem Carterów.
Reed natychmiast wyszedł z pokoju.
Po dziesięciu minutach wrócił.
— Vaughn nie pojawił się dziś w pracy.
— Telefon? — zapytałem.
— Wyłączony.
— Dom?
— Pusty.
Emily spojrzała na mnie.
Jeszcze jedna osoba zniknęła.
Najpierw Adrian.
Teraz Vaughn.
Reed zamknął drzwi.
— Od tej chwili zakładamy, że sprawa jest większa, niż sądziliśmy.
Samuel nagle podniósł rękę.
— Jest coś jeszcze.
— Co?
— Wczoraj wieczorem Adrian przyszedł do mnie.
Helen poderwała głowę.
— Widziałeś mojego syna?
— Tak.
— Dlaczego nic nie powiedziałeś?
Samuel wyglądał na zawstydzonego.
— Kazał mi milczeć do chwili zatrzymania Mercera.
— Co chciał?
Samuel spojrzał na Reeda.
— Mapę.
— Jaką mapę?
— Starych tuneli technicznych pod częścią Harrington.
Zapadła cisza.
— Po co mu mapa tuneli? — zapytałem.
Samuel wyjął z kieszeni złożoną kartkę.
— Bo jeden z nich prowadzi pod dawny budynek sądu.
Agent Reed spojrzał na mnie.
— Ten, który zamknięto piętnaście lat temu?
Samuel skinął głową.
— Adrian powiedział, że Mercerowie przechowują tam coś, czego nie mogą zniszczyć.
— Co?
— Nie powiedział.
Helen zacisnęła dłonie.
— Mój syn tam poszedł.
Samuel nie odpowiedział.
Nie musiał.
Reed natychmiast zorganizował zespół.
Tym razem nie pozwoliłem, żeby Emily próbowała się w to angażować.
— Zostajesz tutaj.
— Blake…
— Nie dlatego, że jesteś słaba. Dlatego, że zrobiłaś już więcej niż ktokolwiek miał prawo od ciebie oczekiwać.
Przez chwilę patrzyła na mnie.
W końcu skinęła głową.
— Wróć.
Pocałowałem ją w czoło.
— Wrócę.
Nie pojechałem jednak z agentami do tuneli.
Reed miał rację: nie byłem częścią zespołu dochodzeniowego.
Zostałem z Emily.
I okazało się, że była to najlepsza decyzja, jaką mogłem podjąć.
Dwie godziny później Reed zadzwonił.
— Znaleźliśmy Adriana.
Helen niemal wyrwała mi telefon.
— Żyje?
— Tak. Nic mu nie jest.
Helen rozpłakała się.
Emily zamknęła oczy z ulgą.
— Co robił w tunelu? — zapytałem.
Reed zamilkł na moment.
— Szukał archiwum.
— Jakiego?
— Mercerowie nie przechowywali tam pieniędzy.
— Więc czego?
— Akt.
Okazało się, że w zamkniętej części dawnego sądu znajdowało się pomieszczenie pełne starych dokumentów.
Setki teczek.
Niektóre miały ponad dziesięć lat.
Akty własności.
Umowy.
Protokoły.
Dokumenty sądowe.
I prywatny rejestr nazwisk.
Adrian wiedział o tym miejscu, ponieważ wiele lat wcześniej sam dostarczał tam dokumenty dla Travisa.
Kiedy zorientował się, że federalni zaciskają pętlę, uznał, że Mercer może próbować zniszczyć archiwum.
Dlatego zniknął.
Chciał znaleźć je pierwszy.
Ale największe odkrycie czekało na końcu pomieszczenia.
Metalowa szafa.
W środku znajdowały się cztery segregatory.
Na pierwszym napisano:
WALSH.
Na drugim:
HALE.
Na trzecim:
MERCER.
A na czwartym widniało nazwisko, którego nikt się nie spodziewał.
VAUGHN.
Reed powiedział, że właśnie otwierają ostatni segregator.
Potem zamilkł.
— Marcus?
Nie odpowiedział.
— Co znaleźliście?
W końcu usłyszałem jego głos.
— Blake, kapitan Vaughn nie pracował dla Mercerów.
— Co?
— Zbierał materiały przeciwko nim.
Emily spojrzała na mnie.
— Więc dlaczego mnie śledził?
Przekazałem pytanie.
Reed przewrócił kilka stron.
— Wygląda na to, że Vaughn prowadził własne dochodzenie od prawie dwóch lat.
— Bez wiedzy szeryfa?
— Tak.
— Gdzie więc jest?
Reed nie zdążył odpowiedzieć.
Telefon Emily zaczął dzwonić.
Nieznany numer.
Spojrzeliśmy na siebie.
— Nie odbieraj — powiedziałem.
Ale Reed usłyszał dzwonek.
— Włącz głośnik.
Emily odebrała.
— Halo?
Przez kilka sekund słyszeliśmy tylko oddech.
Potem odezwał się męski głos.
— Emily Carter?
— Tak.
— Nazywam się Eric Vaughn.
Spojrzałem na Emily.
— Gdzie pan jest? — zapytała.
— W bezpiecznym miejscu. Nie mogłem wcześniej zadzwonić.
— Dlaczego mnie pan śledził?
— Ponieważ dowiedziałem się, że Mercer zainteresował się panią.
— Dlaczego mi pan nie powiedział?
— Nie wiedziałem, czy mogę pani zaufać.
Prawie się roześmiałem.
W tej historii każdy bał się zaufać każdemu.
Vaughn mówił dalej:
— Proszę posłuchać. To, co znaleźli w starym sądzie, jest ważne. Ale to nadal nie jest najważniejszy dowód.
Agent Reed słyszał rozmowę przez mój telefon.
— Co nim jest? — zapytała Emily.
— Nagranie sprzed sześciu lat.
— Czego?
Vaughn zamilkł.
— Rozmowy Daniela Mercera z człowiekiem, który naprawdę finansował cały proceder.
Reed natychmiast zapytał przez mój telefon:
— Kapitanie Vaughn, gdzie jest nagranie?
— Nie mam go przy sobie.
— Kto ma?
Vaughn odpowiedział:
— Człowiek, którego Mercerowie próbowali uciszyć sześć lat temu.
— Nazwisko.
Cisza.
A potem padła odpowiedź:
— Thomas Carter.
Poczułem, jak całe ciało mi sztywnieje.
Emily spojrzała na mnie.
— Blake?
Nie mogłem odpowiedzieć.
Bo Thomas Carter był moim ojcem.
Człowiekiem, o którym przez sześć lat wierzyłem, że zginął w przypadkowym wypadku samochodowym.
