Anna nie chciała omawiać szczegółów przez telefon.
— Przyjedźcie do mojego biura — powiedziała. — I nie kontaktujcie się z Charlesem. Jeśli zorientuje się, co znaleźliśmy, może zacząć zacierać ślady.
Niecałą godzinę później siedziałyśmy z Savannah naprzeciwko niej.
Na stole leżały wydrukowane wyciągi, kopie umów i kilka stron z archiwum Daniela.
Anna wskazała dokument podpisany przez Charlesa Whitmore'a.
— Ten przelew nie jest najważniejszy. Ważniejsze jest to, dlaczego został wykonany.
Przesunęła w naszą stronę drugą kartkę.
Savannah przeczytała pierwsze zdanie i zesztywniała.
— Co to jest?
— Projekt umowy powierniczej — odpowiedziała Anna.
Spojrzałam na nią.
— Jakiego rodzaju?
— Gdyby Savannah podpisała wszystkie dokumenty przygotowane przez Prestona, część aktywów należących wcześniej do Daniela mogłaby zostać objęta strukturą kontrolowaną przez spółkę powiązaną z Harringtonami.
Savannah pobladła.
— Ale ja nie odziedziczyłam po tacie żadnej fortuny.
— Właśnie dlatego przez lata nikt tego nie zauważył — odpowiedziała Anna.
Otworzyła kolejny dokument.
Daniel posiadał niewielki udział w firmie technologicznej, dla której kiedyś pracował. Po jego śmierci udział przeszedł do funduszu rodzinnego.
Przez lata nie był wart szczególnie dużo.
Potem firma została przejęta.
Patrzyłam na kwotę znajdującą się na dole strony.
— To musi być pomyłka.
Anna pokręciła głową.
— Nie jest.
Savannah odziedziczyła prawo do aktywów, których obecna wartość wynosiła kilka milionów dolarów.
Preston prawdopodobnie o tym wiedział.
Ona nie.
— Dlaczego nikt mnie nie poinformował? — zapytała.
— Ktoś próbował.
Anna położyła przed nią kopię listu sprzed dwóch lat.
Adres był prawidłowy.
Nazwisko również.
Ale dokument został oznaczony jako odebrany przez pełnomocnika.
Podpis brzmiał:
Preston Harrington.
Savannah patrzyła na niego w milczeniu.
— Nigdy tego nie widziałam.
Wtedy zrozumiała.
— Ożenił się ze mną dla tego?
Jej głos się załamał.
Chciałam ją pocieszyć, ale Anna odezwała się pierwsza.
— Nie wiemy, dlaczego się z tobą ożenił. Możemy natomiast sprawdzić, co zrobił później. To różnica, której musimy się trzymać.
Byłam jej za to wdzięczna.
Potrzebowaliśmy faktów, nie przypuszczeń.
Anna pokazała nam chronologię.
Najpierw Preston odebrał list.
Kilka tygodni później zaczął namawiać Savannah do wspólnego zarządzania finansami.
Następnie pojawiło się pełnomocnictwo.
Kiedy odmówiła, jego zachowanie zaczęło się zmieniać.
A sześć miesięcy temu spółka związana z dawnymi interesami Harringtonów przelała pieniądze do firmy Prestona.
— Jest jeszcze coś — powiedziała Anna.
Wyjęła ostatnią kartkę.
— Dokument, którego szukaliśmy.
Na górze widniała data sprzed dwóch lat.
Było to oświadczenie Savannah o dobrowolnym przekazaniu Prestonowi prawa do reprezentowania jej w sprawach dotyczących rodzinnego funduszu.
Na dole znajdował się podpis.
Savannah.
Tyle że ona natychmiast pokręciła głową.
— Nigdy tego nie podpisałam.
Obok jej podpisu znajdowało się nazwisko świadka.
Charles Whitmore.
Wtedy zrozumiałam, dlaczego jego nazwisko było tak ważne.
Jeżeli Savannah mówiła prawdę, ktoś nie tylko przygotował fałszywy dokument.
Prawnik poświadczył, że widział jej podpis.
— Można udowodnić, że mnie tam nie było? — zapytała Savannah.
Anna spojrzała na datę.
— Gdzie wtedy byłaś?
Savannah myślała kilka sekund.
Nagle jej oczy się rozszerzyły.
— W Polsce.
— Co?
— Byłam z mamą. Poleciałyśmy odwiedzić rodzinę. Spędziłyśmy tam prawie trzy tygodnie.
Pamiętałam.
Miałam zdjęcia.
Bilety.
Rezerwacje.
Savannah miała stemple i dokumentację podróży.
Anna odchyliła się na krześle.
— Jeśli potwierdzimy, że w dniu rzekomego podpisania byłaś za granicą, ten dokument staje się bardzo poważnym problemem dla osób, które go przygotowały.
Savannah po raz pierwszy od pobytu w szpitalu nie wyglądała na przestraszoną.
Wyglądała na zdeterminowaną.
— Co robimy?
— Niczego nie publikujemy. Nikomu nie grozimy. Zabezpieczamy oryginały i przekazujemy materiał odpowiednim organom. A ty skupiasz się na swoim bezpieczeństwie i zdrowiu.
Savannah skinęła głową.
Następne dwa dni były zupełnie inne niż poprzednie.
Harringtonowie przestali dzwonić.
Preston nie wysyłał wiadomości.
Rosalind zamilkła.
Ta cisza nie dawała mi spokoju.
Trzeciego ranka zadzwoniła Emily.
— Margaret, musimy się spotkać.
— Co się stało?
— Znalazłam stary telefon.
Spotkałyśmy się w biurze Anny.
Emily wyglądała zupełnie inaczej niż kobieta ze zdjęcia Marty. Starsza, spokojniejsza, ale w jej oczach wciąż było napięcie.
Położyła telefon na stole.
— Myślałam, że go wyrzuciłam. Marta znalazła go w pudle z moimi rzeczami.
— Co na nim jest?
— Nagranie.
Emily uruchomiła plik.
Najpierw usłyszeliśmy szum.
Potem głos Rosalind.
Młodszy, ale nie było wątpliwości, że należał do niej.
— Douglas, przestań panikować. Dziewczyna odejdzie, podpisze ugodę i za kilka miesięcy nikt nie będzie pamiętał jej nazwiska.
Potem głos Douglasa:
— A jeśli pójdzie na policję?
Rosalind odpowiedziała spokojnie:
— Charles się tym zajmie.
Anna zatrzymała nagranie.
— Kiedy to zostało nagrane?
— Trzy lata temu — odpowiedziała Emily.
— Masz oryginalny plik?
— Tak.
Anna nie wyglądała na podekscytowaną.
Wyglądała na skupioną.
— Zachowujemy urządzenie w obecnym stanie. Niczego więcej na nim nie dotykamy.
Emily skinęła głową.
Savannah siedziała obok mnie.
— Czyli Charles pomagał im już wtedy?
— Nagranie sugeruje, że Rosalind oczekiwała jego pomocy — powiedziała Anna. — Ale musimy ustalić, co dokładnie zrobił.
To była kolejna ważna różnica.
Nie chcieliśmy budować historii.
Chcieliśmy ją udowodnić.
Tego samego wieczoru Preston w końcu zadzwonił.
Savannah spojrzała na ekran.
— Nie chcę odbierać.
— Nie musisz — powiedziałam.
Pozwoliła telefonowi przestać dzwonić.
Minutę później przyszła wiadomość.
„Musimy porozmawiać bez naszych rodzin. Proszę. Tylko ty i ja.”
Savannah przeczytała ją kilka razy.
— Chcę wiedzieć dlaczego.
— Savannah…
— Nie chcę do niego wrócić. Nie chcę być z nim sama. Ale potrzebuję usłyszeć prawdę.
Anna pomogła zorganizować spotkanie następnego dnia w neutralnym miejscu, przy zachowaniu odpowiednich środków bezpieczeństwa.
Preston przyszedł sam.
Kiedy zobaczył Savannah, jego pewność siebie zniknęła.
— Wyglądasz lepiej.
Savannah nie odpowiedziała.
— Mam jedno pytanie.
— Dobrze.
— Wiedziałeś o funduszu mojego ojca, zanim się pobraliśmy?
Preston zamarł.
Tylko na moment.
Ale wystarczyło.
— O czym ty mówisz?
Savannah położyła przed nim kopię starego listu.
Preston spojrzał na swój podpis potwierdzający odbiór.
Jego twarz pobladła.
— Savannah…
— Wiedziałeś?
Długo milczał.
W końcu opuścił głowę.
— Tak.
Savannah zamknęła oczy.
— Od początku?
— Nie.
Spojrzała na niego.
— Kiedy?
— Kilka miesięcy przed ślubem.
— I nic mi nie powiedziałeś.
— Matka powiedziała, że to skomplikowane. Że fundusz był związany z dawnym konfliktem między naszymi ojcami.
— A pełnomocnictwo?
Preston nie odpowiedział.
— Preston.
— Nie wiedziałem, że Charles sfałszował twój podpis.
Savannah zesztywniała.
Ja również.
Nie powiedziałyśmy mu, że podejrzewamy fałszerstwo.
Preston właśnie powiedział to sam.
Zrozumiał swój błąd sekundę później.
— Skąd wiedziałeś, że podpis był sfałszowany? — zapytała Savannah.
— Ja…
Nie znalazł odpowiedzi.
Savannah patrzyła na człowieka, z którym dzieliła życie, jakby widziała go pierwszy raz.
— Powiedz mi wszystko.
Preston zacisnął szczękę.
Potem wydarzyło się coś, czego żadna z nas się nie spodziewała.
Zaczął płakać.
— Myślisz, że to ja wszystkim kierowałem? — wyszeptał. — Savannah, ja też całe życie robiłem dokładnie to, czego chciała moja matka.
— To nie usprawiedliwia tego, co mi zrobiłeś.
— Wiem.
— Zamknąłeś mnie.
Preston spuścił wzrok.
— Wiem.
— Pozwoliłeś swojej rodzinie wmówić wszystkim, że jestem niestabilna.
Nie odpowiedział.
Savannah wstała.
— Więc nie mów mi, że też jesteś ofiarą.
Preston zakrył twarz dłońmi.
A potem powiedział:
— Rosalind nie boi się dokumentów twojego ojca.
Zatrzymałyśmy się.
— Czego się boi? — zapytałam.
Preston podniósł głowę.
— Księgi Charlesa.
— Jakiej księgi?
— Prowadził prywatny rejestr. Każda ugoda. Każda płatność. Każdy dokument, który przygotowywał dla rodziny poza oficjalnymi aktami.
— Gdzie jest?
Preston pokręcił głową.
— Nie wiem.
Savannah już kierowała się do drzwi, kiedy Preston powiedział:
— Ale wiem, kto ją ma.
Odwróciła się.
Preston spojrzał na mnie.
— Thomas Reed.
Przez moment nikt się nie odezwał.
Przecież Thomas powiedział mi, że zabrał tylko kopie kilku dokumentów.
Jeżeli Preston mówił prawdę, były prawnik Harringtonów ukrywał przed nami najważniejszy dowód ze wszystkich.
I nagle zrozumiałam coś jeszcze.
Thomas nie wysłał mnie do chaty nad jeziorem tylko po to, żebym znalazła materiały Daniela.
Chciał sprawdzić, czy naprawdę szukam prawdy.
Bo jeśli księga Charlesa rzeczywiście istniała, Thomas od dwóch lat czekał na kogoś, komu mógł ją bezpiecznie przekazać.
