Nie pojechałam do Thomasa od razu.
Po tym wszystkim, czego dowiedzieliśmy się w ciągu ostatnich dni, przestałam wierzyć w przypadki. Jeśli Thomas naprawdę posiadał księgę Charlesa, musiał mieć powód, żeby wcześniej o niej nie wspomnieć.
Savannah siedziała obok mnie w samochodzie.
— Myślisz, że Preston powiedział prawdę?
— Myślę, że powiedział część prawdy.
— A reszta?
Spojrzałam na nią.
— Tego właśnie musimy się dowiedzieć.
Thomas otworzył drzwi, zanim zdążyłyśmy zapukać drugi raz.
Kiedy zobaczył Savannah, jego twarz spoważniała.
— Nie powinnaś tutaj być.
Savannah wyprostowała się.
— Przez lata wszyscy decydowali, gdzie powinnam być i czego nie powinnam wiedzieć. To się skończyło.
Thomas spojrzał na mnie.
Nie powiedziałam nic.
Po chwili odsunął się i pozwolił nam wejść.
— Preston powiedział nam o księdze Charlesa — zaczęłam.
Thomas znieruchomiał.
To wystarczyło.
— Czyli istnieje.
— Margaret…
— Nie pytam, czy ufasz Prestonowi. Pytam, czy istnieje.
Thomas westchnął.
— Tak.
Savannah zrobiła krok naprzód.
— I masz ją?
— Nie tutaj.
— Gdzie?
Thomas przez chwilę milczał.
— W bezpiecznym miejscu.
Poczułam narastającą irytację.
— Dlaczego nam nie powiedziałeś?
— Bo widziałem, co Harringtonowie robili z ludźmi, którzy próbowali ich ujawnić. Jedni przyjmowali pieniądze. Inni się wycofywali. Jeszcze inni zaczynali szukać zemsty i popełniali błędy.
Spojrzał na mnie.
— Musiałem wiedzieć, czego pani chce.
— Chcę ochronić córkę.
— Wiem. Teraz już wiem.
Thomas usiadł.
— Księga nie jest zwykłym notesem. Charles zapisywał w niej rzeczy, których nigdy nie umieszczał w oficjalnym systemie kancelarii.
— Jakie rzeczy? — zapytała Savannah.
— Daty. Kwoty. Numery spraw. Inicjały osób. Informacje o ugodach zawieranych poza sądem.
— I fałszywych dokumentach?
Thomas zawahał się.
— Są wpisy, które mogą na to wskazywać.
— Mogą? — powtórzyłam.
— Księga sama nie udowodni wszystkiego. Ale może wskazać, gdzie szukać dowodów.
To miało sens.
Nie potrzebowaliśmy magicznego dokumentu rozwiązującego całą sprawę.
Potrzebowaliśmy mapy.
— Chcę ją zobaczyć — powiedziała Savannah.
Thomas wstał.
— W takim razie jedziemy.
Dwadzieścia minut później zatrzymaliśmy się przed niewielkim prywatnym magazynem.
Thomas otworzył skrytkę.
Z tylnej części metalowej szafy wyjął ognioodporną kasetę.
W środku leżał gruby czarny notes.
Bez nazwiska.
Bez tytułu.
Thomas założył rękawiczki i otworzył go ostrożnie.
Pierwsze strony wyglądały niewinnie.
Daty.
Numery.
Skróty.
Ale im dalej przewracał kartki, tym częściej pojawiało się jedno nazwisko.
Harrington.
Thomas zatrzymał się przy wpisie sprzed trzech lat.
Emily.
Nie pełne nazwisko.
Tylko inicjały.
E.P.
Obok widniała kwota i skrót kancelarii.
Na następnej stronie znaleźliśmy kolejny wpis.
D.H. / E.P. — ugoda.
Douglas Harrington.
Emily Parker.
Emily mówiła prawdę.
Savannah przewróciła kilka następnych stron.
Nagle jej ręka się zatrzymała.
— Tutaj.
Spojrzałam.
S.C.
Savannah Caldwell.
Data pochodziła sprzed jej ślubu.
Obok znajdowały się trzy słowa:
„Kontakt przez P.H.”
Preston Harrington.
Savannah usiadła na metalowym krześle.
— Więc naprawdę mnie wybrał.
Thomas pokręcił głową.
— To pokazuje, że ktoś planował kontakt. Nie mówi nam jeszcze, co Preston wtedy wiedział.
Savannah gorzko się uśmiechnęła.
— Zawsze jest jakieś „ale”.
— Bo prawda musi przetrwać coś więcej niż nasze przekonanie — odpowiedział Thomas.
Przewróciłam stronę.
I wtedy zobaczyłam własne inicjały.
M.C.
Obok nich znajdowała się data odpowiadająca dokumentowi z moim podrobionym podpisem.
A dalej:
„Wzór otrzymany. R.H.”
— Co oznacza R.H.? — zapytałam.
Thomas zbladł.
— Rosalind Harrington.
Patrzyłam na wpis.
Wzór otrzymany.
Wzór podpisu.
— Skąd mogła go mieć?
Thomas pokręcił głową.
— Tego nie wiem.
Savannah nagle spojrzała na mnie.
— Mamo… kartki świąteczne.
Nie rozumiałam.
— Co?
— Rosalind miała jedną z twoich kartek.
Przypomniała mi nasze pierwsze wspólne Boże Narodzenie z Harringtonami.
Wysłałam Rosalind ręcznie podpisaną kartkę.
Margaret Caldwell.
Ten sam podpis.
Ten sam charakterystyczny ruch dłoni.
Poczułam mdłości.
Thomas przewrócił jeszcze jedną stronę.
— Margaret…
Na samym dole znajdował się późniejszy wpis.
„D.C. — materiały nadal nieodnalezione. R.H. nalega na dostęp przez córkę.”
Daniel Caldwell.
Materiały mojego męża.
Dostęp przez Savannah.
Teraz mieliśmy zapis łączący wszystkie elementy.
Ale Thomas nie skończył.
— Jest coś jeszcze.
Przewrócił kilkanaście stron.
Ostatnie wpisy pochodziły sprzed zaledwie kilku miesięcy.
Zobaczyłam inicjały Savannah ponownie.
S.H.
A obok:
„Pełnomocnictwo odrzucone. P.H. ma zwiększyć presję.”
Savannah zaczęła drżeć.
Przytuliłam ją.
— Wystarczy.
— Nie — odpowiedziała.
Otarła łzy.
— Chcę wiedzieć wszystko.
Thomas przewrócił następną stronę.
Tym razem wpis był napisany czerwonym długopisem.
„Jeśli S.H. odejdzie — wariant E.P.”
Emily Parker.
Savannah patrzyła na te trzy litery.
— Co oznacza „wariant Emily”?
Thomas zamknął oczy.
— Zniszczenie wiarygodności. Dokumentacja sugerująca problemy emocjonalne. Ugoda. Izolacja. A potem przedstawienie jej jako osoby, której nie można ufać.
Przypomniałam sobie szpital.
Prawnika.
Policjanta.
Dokument od lekarza, którego Savannah nigdy nie spotkała.
Plan już się rozpoczął.
Anna natychmiast zabezpieczyła księgę zgodnie z procedurą i rozpoczęła weryfikację wpisów z niezależnymi dokumentami.
Nie minęło dwanaście godzin, kiedy zadzwoniła.
— Mamy problem.
— Jaki?
— Charles Whitmore zniknął.
— Co to znaczy?
— Nie pojawił się w kancelarii. Telefon wyłączony. Jego asystent twierdzi, że wyjechał z powodów rodzinnych.
— Przypadek?
— Nie zakładałabym tego.
— A Rosalind?
— Jej prawnik właśnie skontaktował się ze mną.
— Czego chce?
Anna zrobiła krótką pauzę.
— Spotkania.
Rosalind przyszła następnego dnia.
Bez Douglasa.
Bez Prestona.
Bez uśmiechu.
Usiadła po drugiej stronie stołu konferencyjnego.
Savannah siedziała obok mnie.
Rosalind spojrzała na nią.
— Wyglądasz lepiej.
Savannah nie odpowiedziała.
Anna rozpoczęła rozmowę.
— Pani Harrington, pani pełnomocnik poinformował nas, że chce pani przekazać informacje.
Rosalind położyła na stole kopertę.
— Charles Whitmore oszukiwał moją rodzinę przez lata.
Prawie się roześmiałam.
— I oczywiście pani niczego nie wiedziała?
Spojrzała na mnie chłodno.
— Wiedziałam, że rozwiązuje problemy. Nie zawsze wiedziałam jak.
Savannah pochyliła się do przodu.
— Wiedziałaś o Emily?
Rosalind nie odpowiedziała.
— Wiedziałaś o mnie?
Cisza.
Savannah nie odwróciła wzroku.
— Kazałaś Prestonowi się do mnie zbliżyć?
Tym razem Rosalind odpowiedziała.
— Tak.
Jedno słowo.
Savannah zamknęła oczy.
— Dlaczego?
— Twój ojciec zabrał dokumenty, które mogły zniszczyć firmę mojego męża.
— Więc wykorzystałaś własnego syna?
— Preston miał zdobyć twoje zaufanie. To wszystko.
— A potem się ze mną ożenił.
Rosalind spuściła wzrok.
— Tego nie planowałam.
Savannah zaśmiała się bez radości.
— Czyli to ma sprawić, że poczuję się lepiej?
Rosalind po raz pierwszy straciła swoją chłodną maskę.
— Nie.
— Wiedziałaś, co mi robił?
Długa cisza.
— Wiedziałam, że wasze małżeństwo miało problemy.
Savannah wstała.
— Nie pytam o „problemy”. Pytam, czy wiedziałaś, że mnie kontrolował, izolował i zamknął.
Rosalind patrzyła na nią.
W końcu wyszeptała:
— Dowiedziałam się później.
— I co zrobiłaś?
Rosalind nie odpowiedziała.
Savannah skinęła głową.
— Właśnie.
Usiadła ponownie.
Nie płakała.
I wtedy zobaczyłam coś, czego wcześniej nie widziałam.
Moja córka przestała bać się tej kobiety.
Rosalind przesunęła kopertę w stronę Anny.
— To kopie wiadomości między Charlesem a Richardem. Zachowałam je po śmierci męża.
Anna nie dotknęła koperty.
— Dlaczego przekazuje je pani dopiero teraz?
— Bo Charles zamierza obarczyć wszystkim mnie.
— A pani chce zrobić to samo jemu?
Rosalind zacisnęła usta.
Anna spokojnie powiedziała:
— Nie jesteśmy tutaj po to, żeby wybierać, czyja wersja jest wygodniejsza. Dokumenty zostaną zweryfikowane.
Rosalind spojrzała na mnie.
— Margaret, nie rozumiesz. Jeśli to wszystko wyjdzie na jaw, zniszczysz całą rodzinę.
Patrzyłam na kobietę, która kilka dni wcześniej śmiała się w sali szpitalnej mojej córki.
— Nie.
Pokręciłam głową.
— To, co zrobiliście, może zniszczyć waszą rodzinę. Prawda jedynie pokaże, co się wydarzyło.
Rosalind zamilkła.
Wieczorem Anna zadzwoniła ponownie.
Tym razem jej głos brzmiał inaczej.
— Margaret, wiadomości z koperty są prawdziwe.
— Co w nich jest?
— Między innymi korespondencja dotycząca Daniela.
Ścisnęłam telefon.
— Jego śmierci?
— Nie. I to ważne. Nie znalazłam niczego wskazującego, że Harringtonowie mieli z nią związek.
Zamknęłam oczy.
Nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo potrzebowałam to usłyszeć.
— Ale?
— Richard wiedział, że Daniel zebrał dowody. Po jego śmierci polecił Charlesowi je odnaleźć.
— A Rosalind?
— Wiedziała o poszukiwaniach.
— Savannah?
Anna milczała przez sekundę.
— Jest wiadomość sprzed pięciu lat.
— Przeczytaj.
— „Jeśli Caldwell nie zostawiła materiałów żonie, córka jest jedyną pozostałą drogą. Preston może się do niej zbliżyć naturalnie.”
Poczułam ból w żołądku.
To był początek.
Wszystko zostało zapisane.
Ale Anna miała jeszcze jedną wiadomość.
— Margaret, jest coś, czego Rosalind prawdopodobnie nie chciała nam pokazać.
— Co?
— Jedna wiadomość została usunięta z wydruku, ale zachowała się w metadanych kopii.
— Od kogo?
— Od Charlesa do Rosalind. Wysłana rano po tym, jak Savannah trafiła do szpitala.
Serce zaczęło mi bić szybciej.
— Co napisał?
Anna przeczytała:
„Preston stracił kontrolę. Dziewczyna zadzwoniła do matki. Uruchamiam wariant E.P., zanim Caldwell zacznie zadawać pytania.”
Zamknęłam oczy.
A więc nawet kiedy Savannah leżała w szpitalu, plan trwał dalej.
— Jest jeszcze odpowiedź Rosalind — powiedziała Anna.
— Jaka?
Anna zamilkła na moment.
Potem przeczytała tylko dwa słowa:
„Zrób to.”
I właśnie te dwa słowa miały sprawić, że następnego ranka cała sprawa przestała być jedynie rodzinną wojną.
Stała się czymś, czego Harringtonowie nie mogli już zatrzymać pieniędzmi, wpływami ani kolejnym fałszywym dokumentem.
