W szpitalu wszystko działo się jednocześnie.
Światła nad moją głową przesuwały się jedno po drugim, kiedy personel pchał nosze przez korytarz oddziału położniczego. Ból przychodził falami, ale moje myśli wciąż pozostawały w domu.
Przy kopercie.
Przy ojcu.
I przy słowach Samanthy.
Nathan wiedział, że ktoś kradnie pieniądze.
A mimo to nic mi nie powiedział.
— Pani Moore? — pielęgniarka ścisnęła mnie delikatnie za rękę. — Proszę na mnie spojrzeć. Lekarz zaraz panią zbada.
Skinęłam głową.
— Moje dziecko...
— Tętno jest stabilne. To najważniejsze.
Dopiero wtedy pozwoliłam sobie odetchnąć.
Kilka minut później lekarz potwierdził, że poród rzeczywiście się rozpoczął.
Za wcześnie.
Nie dramatycznie za wcześnie, ale wystarczająco, żeby lekarze chcieli obserwować każdy sygnał.
Leżałam podłączona do aparatury, kiedy telefon zawibrował.
Samantha.
— Policja znalazła kopertę w torbie Bianki — powiedziała bez wstępu.
Zamknęłam oczy.
— Czy ją zatrzymali?
— Jeszcze nie. Ale zabezpieczyli dokument. Richard twierdzi, że Bianca wzięła go bez jego wiedzy.
Prawie się roześmiałam.
— Oczywiście.
— Bianca mówi coś zupełnie przeciwnego. Twierdzi, że to Richard kazał jej schować kopertę.
— Zaczynają obwiniać siebie nawzajem?
— Szybciej, niż się spodziewałam.
Przez moment poczułam satysfakcję.
Potem Samantha spoważniała.
— Elena, muszę ci coś pokazać. Ale nie przez telefon.
— Co?
— Dokument, który Nathan zostawił w moim sejfie.
— Powiedz mi teraz.
— Nie chcę, żebyś dowiedziała się o tym w ten sposób.
Usiadłam odrobinę wyżej.
— Samantha, mój mąż nie żyje. Mój ojciec próbował wyrzucić mnie z domu, kiedy jestem w ósmym miesiącu ciąży. Ktoś próbował ukraść dwieście osiemdziesiąt tysięcy dolarów. Nie sądzę, żeby sposób przekazania wiadomości był teraz moim największym problemem.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— W porządku.
Usłyszałam szelest papieru.
— Nathan odkrył, że pieniądze znikały znacznie dłużej, niż początkowo przypuszczał.
— Ile?
— Łącznie prawie milion dwieście tysięcy dolarów.
Przestałam oddychać.
— To niemożliwe.
— Niestety możliwe. Część pieniędzy pochodziła z dawnej spółki Nathana i Richarda. Część z inwestycji. Nathan śledził przepływy przez kilkanaście miesięcy.
— I uważał, że zrobił to mój ojciec?
— Nie tylko uważał.
Głos Samanthy stał się cichszy.
— Miał dowody.
Patrzyłam w sufit.
Przypomniałam sobie rodzinne kolacje. Richarda klepiącego Nathana po ramieniu. Ich rozmowy przy winie.
Wszystkie uśmiechy.
Wszystkie żarty.
— Dlaczego Nathan nie poszedł na policję?
— Zamierzał.
— Kiedy?
Samantha znów zamilkła.
— W tygodniu, w którym zginął.
Poczułam, jak całe moje ciało sztywnieje.
— Co powiedziałaś?
— Nathan miał spotkanie z audytorem dwa dni po wypadku. Chciał przekazać pełną dokumentację.
Monitor obok mojego łóżka zaczął pikać szybciej.
Pielęgniarka weszła do sali i spojrzała na ekran.
— Musi się pani uspokoić.
Nie mogłam.
— Samantha... czy sugerujesz, że wypadek Nathana nie był wypadkiem?
— Nie. Nie mam żadnych dowodów, które pozwalałyby mi coś takiego powiedzieć.
To była odpowiedź prawniczki.
Precyzyjna.
Ostrożna.
Ale potem dodała:
— Jednak Nathan zostawił instrukcję, że jeśli umrze przed zakończeniem audytu, dokumenty mają zostać przekazane odpowiednim organom.
Zacisnęłam dłoń na telefonie.
— I zostały?
— Tak.
— Kiedy?
— Dziś rano.
Zamarłam.
— Po telefonie ode mnie?
— Nie.
Samantha zrobiła krótką pauzę.
— Automatycznie.
Nie rozumiałam.
— Jak to automatycznie?
— Nathan stworzył zabezpieczenie. Po jego śmierci dokumenty miały pozostać zamknięte przez dwadzieścia jeden dni. Jeśli w tym czasie nikt nie próbowałby uzyskać nieuprawnionego dostępu do twojego majątku, sprawa przechodziła standardową procedurę. Ale próba użycia twojego rzekomego pełnomocnictwa uruchomiła drugi wariant.
Spojrzałam na datę na ekranie telefonu.
Trzy tygodnie.
Dokładnie dwadzieścia jeden dni.
Nagle wszystko zaczęło nabierać sensu.
Ojciec nie pojawił się przypadkowo właśnie dzisiaj.
— Richard wiedział o terminie — powiedziałam.
— Tego jeszcze nie możemy udowodnić.
— Dlatego przyszedł dzisiaj.
— Elena...
— Chciał przejąć dom przed uruchomieniem zabezpieczenia.
Samantha milczała.
A jej milczenie powiedziało mi wystarczająco dużo.
Nagle do sali weszła pielęgniarka.
— Pani Moore, ma pani gościa.
Spodziewałam się Samanthy.
Ale za drzwiami stała Bianca.
Bez mojego ojca.
Jej włosy były rozczochrane, a pewność siebie, którą widziałam rano w kuchni, całkowicie zniknęła.
— Nie chcę jej tutaj — powiedziałam natychmiast.
— Elena, proszę. Pięć minut.
— Wynoś się.
Bianca spojrzała na pielęgniarkę.
— To ważne.
Już miałam poprosić ochronę, kiedy powiedziała:
— Richard mnie okłamał.
Zamilkłam.
— W czym?
Bianca weszła krok bliżej.
— Powiedział mi, że dom przechodzi na niego po śmierci Nathana. Powiedział, że ty o tym wiesz, tylko nie chcesz się wyprowadzić.
— I dlatego śmiałaś się, kiedy wyrzucał ciężarną kobietę z jej własnego domu?
Jej twarz poczerwieniała.
— Nie jestem dumna z tego, jak się zachowałam.
— To ma być przeproszenie?
— Nie. Przyszłam, bo policja pozwoliła mi odejść po przesłuchaniu, a Richard powiedział coś w samochodzie, zanim nas rozdzielili.
Poczułam niepokój.
— Co?
Bianca obejrzała się na korytarz.
— Kiedy policjant znalazł kopertę, Richard wyszeptał do mnie: „Jeśli znajdą garaż, wszystko się skończy”.
Serce zabiło mi mocniej.
— Jaki garaż?
— Nie wiem.
— Kłamiesz.
— Nie kłamię. Myślałam, że mówi o twoim garażu, ale później przypomniałam sobie coś.
Wyjęła telefon.
— Richard wynajmuje garaż magazynowy na obrzeżach miasta.
— Od kiedy?
— Co najmniej od dwóch lat.
— Po co?
— Zawsze mówił, że trzyma tam stare dokumenty firmowe.
Spojrzałam na ekran jej telefonu.
Bianca pokazała mi zdjęcie faktury.
Na dole widniał adres.
Zrobiłam zrzut ekranu i natychmiast wysłałam go Samanthcie.
Odpowiedziała niecałą minutę później.
Nie jedź tam. Przekazuję adres policji.
Wtedy pojawił się kolejny skurcz.
Tym razem znacznie silniejszy.
Krzyknęłam.
Pielęgniarka natychmiast wezwała lekarza.
Bianca cofnęła się pod ścianę.
Przez następne minuty wszystko przestało mieć znaczenie.
Richard.
Pieniądze.
Garaż.
Dokumenty.
Liczyło się tylko moje dziecko.
Poród postępował szybciej, niż lekarze przewidywali.
Kilka godzin później, wyczerpana i drżąca, usłyszałam płacz, na który czekałam od chwili śmierci Nathana.
— Ma pani syna — powiedział lekarz.
Rozpłakałam się.
Kiedy położyli go na mojej piersi, dotknęłam jego maleńkiej dłoni.
— Cześć, Noah — wyszeptałam.
Nathan wybrał to imię.
Przez kilka minut świat znowu wydawał się bezpieczny.
Tylko ja i nasz syn.
Później, kiedy Noah został zabrany na dodatkowe badania, Samantha wreszcie pojawiła się w szpitalu.
Trzymała czarną teczkę.
Usiadła obok łóżka.
— Gratuluję.
— Dziękuję.
Spojrzałam na teczkę.
— Znaleźli garaż?
Jej twarz powiedziała mi, że odpowiedź nie będzie prosta.
— Tak.
— I?
— Policja uzyskała zgodę na zabezpieczenie rzeczy znajdujących się w środku.
— Co znaleźli?
Samantha położyła teczkę na kolanach.
— Dokumenty finansowe. Kopie twojego podpisu. Formularze dotyczące domu. Dane rachunków Nathana.
Poczułam mdłości.
— Czyli ojciec przygotowywał to wcześniej.
— Wygląda na to, że tak.
— Co jeszcze?
Samantha patrzyła na mnie przez kilka sekund.
— Elena, znaleźli również dokument dotyczący polisy ubezpieczeniowej Nathana.
— Jakiej polisy?
— Na życie.
— Wiedziałam o niej.
— Nie o tej.
Zmarszczyłam brwi.
— Co masz na myśli?
Samantha otworzyła teczkę.
— Cztery miesiące przed śmiercią Nathana ktoś złożył wniosek o dodatkową polisę na jego życie.
— Nathan?
— Nie.
Przesunęła dokument w moją stronę.
Spojrzałam na nazwisko beneficjenta.
I poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy.
Nie było tam mojego nazwiska.
Nie było nazwiska naszego dziecka.
Beneficjentem była firma.
Vale Property Holdings.
Firma mojego ojca.
Ale najbardziej przerażające było coś innego.
Pod formularzem widniał podpis Nathana.
Samantha wskazała go palcem.
— Mamy powód sądzić, że ten podpis również został podrobiony.
Spojrzałam na nią.
— Samantha...
— Tak?
— Ile wynosiła polisa?
Jej odpowiedź sprawiła, że zrozumiałam, iż walka o mój dom była prawdopodobnie tylko najmniejszą częścią planu Richarda.
— Trzy miliony dolarów.
A wtedy ktoś zapukał do drzwi sali.
Nie była to pielęgniarka.
W progu stał detektyw.
W ręku trzymał przezroczystą torbę dowodową.
W środku znajdował się telefon.
Telefon Nathana.
Ten sam, którego policja nigdy nie znalazła na miejscu jego śmiertelnego wypadku.
