Wiadomość o drugim samochodzie nie dawała mi spokoju.
Przez kolejne godziny leżałam w szpitalnym łóżku, próbując skupić się na Noah, ale za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam Nathana wychodzącego z magazynu.
Dwadzieścia trzy minuty później przyjeżdża samochód należący do firmy mojego ojca.
Nathan opuszcza magazyn.
Jego telefon zostaje na miejscu.
Drugi samochód rusza za nim.
A następnego ranka mój mąż ginie.
To wciąż nie było dowodem, że Richard spowodował wypadek.
Ale było wystarczająco dużo pytań, żeby policja przestała traktować jego śmierć jak zwykłą tragedię drogową.
Dwa dni później odwiedził mnie ten sam detektyw.
Tym razem nie przyszedł sam.
Towarzyszyła mu kobieta z wydziału przestępstw finansowych.
— Pani Moore — powiedział detektyw — ponownie przeanalizowaliśmy dokumentację dotyczącą wypadku pani męża.
— Znaleźliście coś?
— Coś, czego wcześniej nie uznano za istotne.
Położył przede mną kilka fotografii samochodu Nathana.
Jedno zdjęcie przedstawiało tył pojazdu.
— Świadek jadący kilka minut za pani mężem zeznał, że przed wypadkiem widział ciemnego SUV-a bardzo blisko jego samochodu.
Poczułam ścisk w żołądku.
— SUV-a należącego do mojego ojca?
— Tego jeszcze nie powiedziałem.
— Ale dlatego tutaj jesteście.
Detektyw nie zaprzeczył.
Kobieta obok niego otworzyła teczkę.
— Vale Property Holdings posiadało wtedy trzy samochody służbowe. Jeden z nich był ciemnym SUV-em.
— Kto nim jeździł?
— Zazwyczaj Richard Vale.
Zamknęłam oczy.
— Macie nagranie?
— Szukamy.
— A lokalizacja samochodu?
— Firmowy system śledzenia został wyłączony wieczorem przed wypadkiem.
Spojrzałam na niego.
— Kto mógł go wyłączyć?
— Administrator konta.
— Czyli?
Kobieta odpowiedziała:
— Richard Vale.
Nie wiedziałam już, co czuć.
Gniew?
Strach?
Żal?
To był mój ojciec.
Człowiek, który nauczył mnie jeździć na rowerze. Który prowadził mnie do ołtarza. Który siedział w pierwszym rzędzie na moim ślubie z Nathanem.
A teraz każde nowe odkrycie prowadziło właśnie do niego.
— Jest jeszcze coś — powiedział detektyw.
Wyjął zdjęcie niewielkiego metalowego pudełka.
— Znaleźliśmy to w garażu.
— Co to jest?
— Rejestrator.
Samantha, która siedziała przy oknie, natychmiast się odwróciła.
— Nagrania monitoringu?
— Nie.
Detektyw spojrzał na mnie.
— Nagrania rozmów.
Zamarłam.
— Richarda?
— Między innymi.
Okazało się, że Nathan podejrzewał ojca znacznie wcześniej, niż nam powiedział.
Podczas ostatniego spotkania w magazynie miał przy sobie mały rejestrator.
Telefon zostawił na biurku, prawdopodobnie celowo.
Rejestrator schował w kieszeni marynarki.
— Jak więc znalazł się w garażu mojego ojca?
Detektyw pokręcił głową.
— Nie znaleźliśmy urządzenia Nathana. Znaleźliśmy kopię danych.
Nie rozumiałam.
— Kto ją zrobił?
— Tego właśnie próbujemy ustalić.
Następnie odtworzył fragment.
Najpierw usłyszałam szum.
Potem głos Nathana.
— Chcę tylko jednego, Richard. Zwróć pieniądze i podpisz przyznanie, że Elena nie miała z tym nic wspólnego.
Odpowiedź mojego ojca była spokojna.
— Nie masz pojęcia, w co się wpakowałeś.
— Mam wyciągi.
— Masz liczby. To nie to samo.
— Mam również dokumenty z podrobionym podpisem Eleny.
Zapadła cisza.
Potem Richard powiedział:
— Ona nigdy nie musi się o tym dowiedzieć.
Nathan odpowiedział natychmiast:
— Już zadbałem o to, żeby się dowiedziała, jeśli coś mi się stanie.
W pokoju szpitalnym zrobiło się zupełnie cicho.
Nagranie trwało dalej.
Richard zaczął mówić ostrzej.
— Posłuchaj mnie. Masz dziecko w drodze. Zamknij tę sprawę.
— Grozisz mojej rodzinie?
— Ostrzegam cię przed konsekwencjami.
Nathan zaśmiał się krótko.
— Za późno.
Potem usłyszeliśmy ruch.
Krzesło przesunęło się po podłodze.
Nathan powiedział:
— Co ona tutaj robi?
Nagranie urwało się.
Spojrzałam na detektywa.
— „Ona”?
— Tak.
— Czyli w magazynie była jeszcze kobieta?
— Najprawdopodobniej.
Natychmiast pomyślałam o Biance.
— To była Bianca.
— Możliwe. Ale nie zakładamy tego bez dowodów.
Telefon detektywa zawibrował.
Przeczytał wiadomość i spojrzał na swoją koleżankę.
— Co? — zapytałam.
— Mamy odpowiedź dotyczącą drugiego samochodu.
Poczułam, jak przyspiesza mi puls.
— Kto nim jechał?
— Nie Richard.
Zamarłam.
— Co?
Detektyw odwrócił ekran.
Na niewyraźnym zdjęciu z kamery stacji benzynowej widniał ciemny SUV.
Za kierownicą siedziała kobieta.
— Bianca?
Detektyw powiększył obraz.
— Nie.
Przyjrzałam się fotografii.
Nie znałam tej twarzy.
Kobieta miała ciemne włosy i wyglądała na około pięćdziesiąt lat.
— Kim ona jest?
— Tego właśnie próbujemy ustalić.
Samantha nagle wstała.
Podeszła do ekranu i długo patrzyła na zdjęcie.
— Ja ją znam.
Wszyscy spojrzeliśmy na nią.
— Skąd?
Samantha pobladła.
— Pracowała kiedyś dla Nathana.
— Kto to?
— Margaret Sloan. Była księgową w firmie Nathana i Richarda.
— Była?
— Zniknęła z dnia na dzień prawie dwa lata temu. Richard powiedział wszystkim, że ukradła pieniądze i uciekła.
Kobieta z wydziału finansowego natychmiast zaczęła robić notatki.
— Czy postawiono jej zarzuty?
— Nie. Nathan nie wierzył Richardowi. Dlatego zaczął sam sprawdzać księgi.
Wtedy wszystko nabrało nowego znaczenia.
Być może Nathan nie odkrył kradzieży przypadkiem.
Być może od początku próbował dowiedzieć się, co naprawdę stało się z Margaret.
Detektyw schował telefon.
— Musimy ją znaleźć.
Ale znalezienie Margaret okazało się prostsze, niż ktokolwiek przypuszczał.
Bo następnego ranka sama przyszła na policję.
I przyniosła coś, czego mój ojciec desperacko próbował się pozbyć.
Oryginalne księgi finansowe firmy.
Samantha przyszła do mnie kilka godzin później.
Tym razem na jej twarzy nie było napięcia.
Było niedowierzanie.
— Margaret zaczęła mówić.
— Co powiedziała?
Samantha zamknęła drzwi.
— Twierdzi, że Richard przez lata wyprowadzał pieniądze z firmy.
— To już wiemy.
— Nie wszystko.
Usiadła obok mnie.
— Margaret odkryła pierwsze nieprawidłowości dwa lata temu. Kiedy powiedziała Richardowi, że zamierza poinformować Nathana, Richard zagroził, że oskarży ją o kradzież. Miał przygotowane fałszywe dokumenty.
— Dlatego zniknęła?
— Tak. Bała się.
— Dlaczego wróciła?
— Nathan ją znalazł.
Zamarłam.
— Kiedy?
— Pięć miesięcy przed śmiercią.
To pasowało do początku wszystkiego.
Zdjęcia domu.
Polisa.
Zabezpieczenia.
Audyt.
— Nathan przekonał ją, żeby pomogła mu zebrać dowody — powiedziała Samantha.
— Czyli była w magazynie tamtej nocy.
— Tak.
— Dlaczego?
— Miała przekazać Nathanowi oryginalne księgi.
Przypomniałam sobie nagranie.
„Co ona tutaj robi?”
To Richard zobaczył Margaret.
— A SUV?
— Margaret nim odjechała.
— Dlaczego samochodem Richarda?
Samantha wzięła głęboki oddech.
— Ponieważ Richard przyjechał nim do magazynu.
Wpatrywałam się w nią.
— Czyli mój ojciec jednak tam był.
— Tak.
— Dlaczego Margaret prowadziła jego samochód?
— Po kłótni Richard wyszedł. Zostawił kluczyki. Margaret i Nathan uznali, że ktoś może obserwować jej własny samochód, więc Nathan kazał jej zabrać SUV-a.
— A potem jechała za Nathanem?
— Tylko przez kilka kilometrów. Potem skręciła.
Poczułam mieszaninę ulgi i frustracji.
Czyli samochód jadący za Nathanem nie był dowodem na próbę spowodowania wypadku.
— Więc Richard nie jechał za nim.
— Nie.
— Czyli wypadek mógł naprawdę być wypadkiem.
Samantha spojrzała na mnie.
— Możliwe.
I wtedy powiedziała coś znacznie ważniejszego.
— Ale Margaret wie, kto zabrał telefon Nathana.
— Kto?
— Richard.
Zrobiło mi się zimno.
— Jak?
— Nathan zostawił telefon w magazynie podczas kłótni. Margaret zobaczyła, jak Richard bierze go z biurka przed wyjściem.
— Dlaczego?
— Najprawdopodobniej chciał sprawdzić, jakie dowody Nathan już zgromadził.
Wszystko zaczęło się układać.
Ojciec nie musiał spowodować wypadku.
Śmierć Nathana mogła być przypadkowa.
Ale kiedy dowiedział się, że Nathan nie żyje, zdał sobie sprawę, że dostał szansę na usunięcie dowodów i przejęcie majątku, zanim ktokolwiek odkryje oszustwo.
— Dlatego próbował dostać się do funduszu.
— Tak.
— Dlatego podrobił moje pełnomocnictwo.
— Na to wskazują dowody.
— A polisa na trzy miliony?
Samantha milczała.
— Margaret powiedziała coś o niej?
— Tak.
— Co?
— Richard nie wykupił tej polisy, żeby zarobić na śmierci Nathana.
Zmarszczyłam brwi.
— To po co?
— Żeby zabezpieczyć brakujące pieniądze.
Nie rozumiałam.
— Firma miała poważne problemy finansowe. Richard wykorzystywał kolejne środki do pokrywania wcześniejszych braków. Polisa miała być zabezpieczeniem kredytu.
— Z podrobionym podpisem Nathana.
— Tak.
Spojrzałam przez okno.
Przez wiele godzin bałam się, że mój ojciec mógł zaplanować śmierć mojego męża.
Prawda była inna.
Nie uczyniło jej to jednak niewinną.
Richard oszukiwał Nathana.
Podrabiał dokumenty.
Próbował wykorzystać moją tożsamość.
Po jego śmierci próbował przejąć pieniądze.
A kiedy zrozumiał, że dom może zawierać dowody, próbował wyrzucić mnie z niego jeszcze przed uruchomieniem zabezpieczeń.
— Co teraz z Richardem?
— Został zatrzymany.
Spojrzałam na Samanthę.
— Za co?
— Na razie w związku z podejrzeniem fałszerstwa, oszustwa finansowego i próbą bezprawnego rozporządzania majątkiem. Dochodzenie trwa.
— A Bianca?
— Współpracuje.
Nie poczułam satysfakcji.
Tylko zmęczenie.
Spojrzałam na Noah śpiącego obok mnie.
— Chcę wrócić do domu.
Samantha uśmiechnęła się lekko.
— I wrócisz.
— Richard nie może go już dotknąć?
— Elena, ten dom nigdy nie należał do niego.
Podała mi dokument.
Był to aktualny odpis aktu własności.
Na pierwszej stronie widniało moje nazwisko.
A poniżej znajdował się zapis, którego wcześniej nie znałam.
Nathan kilka miesięcy przed śmiercią przeniósł swój udział w nieruchomości do rodzinnego funduszu powierniczego.
Beneficjentami byliśmy ja i Noah.
Richard nie miał do domu żadnego prawa.
Nigdy.
Cały jego plan opierał się na przekonaniu, że przestraszy mnie wystarczająco mocno, żebym podpisała dokumenty, zanim dowiem się prawdy.
Ale Nathan przewidział właśnie taką możliwość.
I nawet po śmierci dotrzymał obietnicy, którą złożył mi podczas naszego ślubu.
Że zawsze będzie chronił naszą rodzinę.
Tyle że wciąż pozostawało jedno pytanie.
Jeśli wypadek Nathana rzeczywiście był przypadkiem, dlaczego sześć dni wcześniej nagrał wiadomość brzmiącą tak, jakby spodziewał się najgorszego?
Odpowiedź znajdowała się w ostatnim pliku zapisanym w folderze dla mnie.
Pliku, którego Samantha wcześniej nie otworzyła.
Na ekranie widniał tylko krótki tytuł:
„Elena, kiedy poznasz prawdę o swoim ojcu, musisz wiedzieć jeszcze jedną rzecz.”
