Karetka zatrzymała się przed domem z piskiem opon dokładnie w chwili, gdy mój ojciec otworzył kopertę znalezioną w biurku Nathana.
Z miejsca, w którym siedziałam na ganku, nie widziałam dokumentu, ale zobaczyłam zmianę na twarzy Richarda.
Jeszcze minutę wcześniej zachowywał się jak człowiek, który wszystko kontroluje.
Teraz pobladł.
— Richard? — odezwała się Bianca. — Co tam jest?
Ojciec szybko złożył kartkę i wsunął ją z powrotem do koperty.
— Nic ważnego.
Ale znałam go wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, kiedy kłamie.
Drzwi karetki otworzyły się i dwóch ratowników wbiegło na ganek.
— Jest pani w ciąży?
— Ósmy miesiąc. Odeszły mi wody.
Jeden z nich natychmiast uklęknął obok mnie, podczas gdy drugi zadawał pytania dotyczące bólu, krwawienia i terminu porodu.
Wtedy Richard wyszedł z domu.
— To tylko stres — powiedział. — Moja córka ostatnio nie jest sobą. Jej mąż niedawno zmarł.
Spojrzałam na niego z niedowierzaniem.
Próbował zrobić ze mnie niestabilną kobietę pogrążoną w żałobie.
— Ten człowiek mnie wypchnął — powiedziałam do ratownika. — Proszę to zapisać.
Richard zacisnął szczękę.
— Elena, przestań dramatyzować.
Jeden z ratowników spojrzał na niego chłodno.
— Proszę się odsunąć.
Po raz pierwszy tego ranka mój ojciec wykonał czyjeś polecenie.
Telefon nadal trzymałam w dłoni.
Samantha była na linii.
— Elena, słyszysz mnie?
— Tak.
— Policja też jest w drodze. Nie pozwól Richardowi zabrać żadnych dokumentów z domu.
Spojrzałam przez ramię.
Bianca nie stała już w kuchni.
— Samantha... Bianca zniknęła.
— Co?
— Była przy biurku. Teraz jej nie widzę.
Usłyszałam, jak Samantha gwałtownie nabiera powietrza.
— Powiedz policji, że mogą próbować wynieść dokumenty dotyczące majątku. I jeszcze jedno: właśnie dostałam potwierdzenie z banku.
— Jakie?
— Wczoraj ktoś próbował uruchomić przelew z rachunku powierniczego Nathana.
Zamarłam.
— Ile?
— Dwieście osiemdziesiąt tysięcy dolarów.
Przez chwilę nie potrafiłam odpowiedzieć.
Nathan nigdy nie powiedział mi, że na jakimkolwiek rachunku znajduje się taka suma.
— Na czyje konto?
Samantha zawahała się.
— Na rachunek firmy Vale Property Holdings.
Nazwisko uderzyło mnie mocniej niż ból, który właśnie przeszedł przez mój brzuch.
Vale.
Nazwisko mojego ojca.
Richard prowadził tę firmę przez prawie dwadzieścia lat.
Podniosłam wzrok.
Stał kilka metrów ode mnie.
Patrzył prosto na mój telefon.
I chyba zrozumiał, że już wiem.
— To nie wygląda tak, jak myślisz — powiedział.
Zaśmiałam się krótko, choć natychmiast poczułam kolejny skurcz.
— Jeszcze nawet nie powiedziałam, co myślę.
Richard zamilkł.
To wystarczyło.
Ratownicy ułożyli mnie na noszach. W tej samej chwili na podjazd wjechał radiowóz.
Bianca nagle pojawiła się w drzwiach.
Trzymała swoją dużą skórzaną torebkę mocno przy boku.
Jeden z policjantów podszedł do niej.
— Proszę zostać na miejscu.
— Dlaczego? Niczego nie zrobiłam.
— Dostaliśmy zgłoszenie dotyczące napaści oraz możliwej próby bezprawnego przejęcia dokumentów i mienia.
Bianca spojrzała na mojego ojca.
To było krótkie spojrzenie.
Ale wystarczyło, żebym coś zrozumiała.
Oni nie przyszli tego ranka spontanicznie.
Mieli plan.
Gdy ratownicy zaczęli prowadzić nosze w stronę karetki, Richard ruszył za mną.
— Elena, posłuchaj mnie. Wszystko robiłem dla ciebie. Nathan zostawił po sobie bałagan. Próbowałem tylko ochronić rodzinę.
— Podrabiając mój podpis?
Zatrzymał się.
Bianca spojrzała na niego.
— O czym ona mówi?
To pytanie zabrzmiało zbyt naturalnie.
Przez moment zaczęłam się zastanawiać, czy Bianca naprawdę znała cały plan.
Samantha nadal była na linii.
— Elena — powiedziała — zanim pojedziesz do szpitala, muszę ci powiedzieć jeszcze jedną rzecz.
— Mów.
— Koperta, którą Richard znalazł w biurku... czy była kremowa, z czerwonym paskiem na brzegu?
Spojrzałam w stronę ojca.
W jego dłoni rzeczywiście znajdowała się kremowa koperta.
Na jej brzegu widniała cienka czerwona linia.
— Tak.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Nathan powiedział mi, że jeśli ktokolwiek spróbuje przejąć twój dom albo uzyskać dostęp do funduszu po jego śmierci, mam natychmiast otworzyć drugi egzemplarz tej koperty.
Serce zaczęło walić mi w piersi.
— Co jest w środku?
— Dowody.
— Jakie dowody?
— Nathan od ponad roku podejrzewał, że ktoś z twojej rodziny wyprowadza pieniądze z firmy, którą kiedyś prowadził razem z Richardem.
Spojrzałam na ojca.
Nagle przypomniałam sobie wszystkie wieczory, kiedy Nathan siedział przed laptopem długo po północy.
Mówił, że porządkuje stare dokumenty podatkowe.
Najwyraźniej robił coś zupełnie innego.
— Samantha... kto?
Nie odpowiedziała od razu.
Kolejny skurcz przeszedł przez moje ciało i zacisnęłam palce na krawędzi noszy.
Wreszcie usłyszałam:
— Twój ojciec.
Zamknęłam oczy.
Przez lata Richard przedstawiał Nathana jako człowieka, który miał szczęście w interesach. Czasami żartował nawet, że bez jego kontaktów Nathan nigdy nie osiągnąłby sukcesu.
A teraz dowiadywałam się, że mój mąż przed śmiercią potajemnie zbierał przeciwko niemu dowody.
— Dlaczego Nathan mi nic nie powiedział?
— Ponieważ nie miał jeszcze wszystkiego. I ponieważ wiedział, że jesteś w ciąży. Nie chciał cię narażać na stres, dopóki nie będzie pewien.
Otworzyłam oczy.
Policjant rozmawiał z Richardem przy drzwiach.
Bianca stała kilka kroków dalej.
I wtedy zauważyłam coś dziwnego.
Kremowej koperty nie było już w ręce mojego ojca.
— Gdzie jest koperta? — zapytałam.
Richard spojrzał na mnie.
— Jaka koperta?
— Ta, którą właśnie wyjąłeś z biurka Nathana.
— Nie wiem, o czym mówisz.
Policjant odwrócił się w jego stronę.
— Proszę pana, czy zabrał pan jakiś dokument z domu?
— Oczywiście, że nie.
Ale ja widziałam tę kopertę.
Byłam tego pewna.
Nagle Bianca zrobiła krok do tyłu.
Jej ręka przesunęła się w stronę torebki.
Policjant również to zauważył.
— Proszę otworzyć torbę.
— Nie ma pan prawa.
— W takim razie proszę jej nie dotykać, dopóki nie wyjaśnimy sytuacji.
Bianca spojrzała na Richarda.
Tym razem w jej oczach nie było pewności siebie.
Był strach.
Drzwi karetki zaczęły się zamykać.
— Samantha — wyszeptałam — jeżeli zabiorą oryginał, stracimy dowody?
Ku mojemu zaskoczeniu zaśmiała się cicho.
— Nie.
— Dlaczego?
— Bo Nathan nigdy nie trzymał jedynego egzemplarza czegokolwiek w domu.
Spojrzałam na telefon.
— Co zrobił?
— Koperta w biurku była przynętą.
Przez chwilę zapomniałam nawet o bólu.
— Przynętą?
— Prawdziwe dokumenty są w moim sejfie. A w kopercie, którą znalazł Richard, znajduje się informacja, którą mógł zrozumieć tylko ktoś, kto wiedział o brakujących pieniądzach.
Zrobiło mi się zimno.
— Czyli jeśli ją zabrał...
— Właśnie pokazał nam, czego się boi.
Drzwi karetki zamknęły się.
Ostatnią rzeczą, jaką zobaczyłam przez szybę, był policjant stojący przed Biancą.
A ona powoli otwierała swoją torebkę.
Na samym wierzchu leżała kremowa koperta z czerwonym paskiem.
Nie wiedziałam jeszcze, że jej zawartość nie dotyczyła wyłącznie pieniędzy.
Nathan odkrył coś znacznie gorszego.
Coś, co wyjaśniało, dlaczego mój ojciec tak desperacko chciał usunąć mnie z domu właśnie tego ranka.
