Wszyscy myśleli, że przesadziłam z tortem — dopóki nie zobaczyli całego nagrania

Powiększyła obraz jeszcze bardziej. W prawym górnym rogu dostrzegła logo kancelarii notarialnej.

Zrobiła zrzut ekranu i natychmiast wysłała go swojej prawniczce.

Odpowiedź przyszła po kilku minutach.

„Nie kontaktuj się teraz z Michałem w tej sprawie. Najpierw musimy ustalić, co dokładnie znajduje się w tej kopercie i czy ktoś próbował posłużyć się dokumentem w twoim imieniu.”

Anna poczuła, że robi jej się niedobrze.

Przez dziesięć lat małżeństwa Michał znał niemal wszystkie szczegóły jej życia. Wiedział, gdzie przechowywała dokumenty, jak wyglądał jej podpis, w jakim banku miała oszczędności.

A przede wszystkim wiedział, że mu ufała.

Teraz właśnie to zaufanie zaczynało wyglądać jak największy błąd.

Tego popołudnia Anna pojechała do mieszkania w towarzystwie Karoliny. Nie chciała być tam sama.

Kiedy otworzyła drzwi, Michała nie było.

W sypialni zaczęła pakować ubrania Zosi, lekarstwa, ulubionego pluszowego królika i kilka swoich rzeczy. Potem przypomniała sobie o teczce, którą Michał kilka dni wcześniej kazał jej podpisać.

Powinna leżeć w szufladzie biurka.

Szuflada była pusta.

„Szukasz czegoś?” — zapytała Karolina.

„Dokumentów bankowych.”

Anna sprawdziła kolejną szufladę.

Nic.

Dopiero wtedy zauważyła, że niewielka metalowa kasetka, którą Michał trzymał na dolnej półce szafy, również zniknęła.

Telefon Anny zadzwonił.

Michał.

Tym razem odebrała.

„Gdzie jesteś?” — zapytał.

„W domu.”

Po drugiej stronie natychmiast zapadła cisza.

„Po co tam pojechałaś?”

To pytanie powiedziało jej więcej, niż powinno.

„Przecież według ciebie to również mój dom.”

„Anna, zaczekaj na mnie. Niczego nie ruszaj.”

„Dlaczego?”

„Po prostu zaczekaj.”

Rozłączył się.

Anna spojrzała na Karolinę.

„On się boi.”

Nie czekały.

Anna zabrała najważniejsze rzeczy i już miała wyjść, gdy zauważyła wystający spod komody fragment papieru.

Schyliła się.

Był to zmięty wydruk wiadomości e-mail.

Na górze znajdowała się data sprzed dwóch tygodni.

Niżej przeczytała:

„Wniosek nie może zostać uruchomiony bez zgody współwłaścicielki nieruchomości.”

Jeszcze niżej ktoś dopisał długopisem:

„Podpis do piątku.”

Anna zrobiła zdjęcie dokumentu.

Wtedy Karolina, która stała przy oknie, powiedziała:

„Anna… Michał przyjechał.”

Kilka sekund później usłyszały klucz w zamku.

Michał wszedł do mieszkania zdenerwowany. Nie krzyczał. To było nawet bardziej niepokojące.

Spojrzał na walizkę.

Potem na papier w dłoni Anny.

„Oddaj mi to.”

„Co próbowałeś zrobić z naszym mieszkaniem?”

„Nie rozumiesz sytuacji.”

„To mi ją wyjaśnij.”

Michał zacisnął szczękę.

„Paweł miał chwilowe problemy z firmą. Potrzebował zabezpieczenia. To wszystko.”

„Dlatego zabrałeś dziewięćdziesiąt jeden i pół tysiąca z naszych oszczędności?”

Jego twarz się zmieniła.

Nie spodziewał się, że już wie.

„Miał oddać.”

„A pełnomocnictwo?”

Michał zamarł.

Karolina również spojrzała na niego.

„Jakie pełnomocnictwo?” — zapytała.

Anna nie spuszczała wzroku z męża.

„To, które twoja matka przekazała Pawłowi na nagraniu.”

Przez kilka sekund nikt się nie odezwał.

W końcu Michał usiadł.

„Mama powiedziała, że zna kogoś, kto pomoże przygotować dokumenty.”

„Z moim podpisem?”

„To nie miało tak wyglądać.”

„Ale wyglądało.”

Anna po raz pierwszy zobaczyła w jego oczach coś innego niż złość.

Strach.

„Czy podpisałeś coś za mnie?”

„Nie.”

„Czy ktoś inny podpisał?”

Michał nie odpowiedział.

I właśnie ta cisza wystarczyła.

Anna chwyciła walizkę.

„Od dzisiaj kontaktujesz się ze mną wyłącznie w sprawach dotyczących Zosi. Resztą zajmie się moja prawniczka.”

Kiedy ruszyła do drzwi, Michał złapał ją za słowa, których wcześniej nigdy nie wypowiedział.

„Jeśli to zgłosisz, Paweł straci firmę. Mama może mieć poważne problemy.”

Anna odwróciła się.

„A kiedy twoja matka upokarzała naszą córkę, martwiłeś się o Zosię?”

Michał spuścił wzrok.

Anna wyszła.

Wieczorem prawniczka zadzwoniła z kolejną wiadomością.

Udało jej się ustalić, że firma Pawła rzeczywiście próbowała uzyskać finansowanie zabezpieczone nieruchomością.

Ale wniosek został wstrzymany.

Było jednak coś znacznie dziwniejszego.

„Anno, muszę cię o coś zapytać. Czy około trzy tygodnie temu byłaś u notariusza?”

„Nie.”

„Czy podpisywałaś jakiekolwiek pełnomocnictwo dotyczące nieruchomości?”

„Nigdy.”

Po drugiej stronie zapadła cisza.

„W takim razie jutro rano musimy się spotkać.”

Anna poczuła ucisk w żołądku.

„Dlaczego?”

Prawniczka odpowiedziała spokojnie:

„Bo istnieje dokument z twoim nazwiskiem i podpisem. A według daty zostałaś przy nim osobiście zweryfikowana.”

Anna spojrzała na śpiącą Zosię.

„Ale przecież mnie tam nie było.”

„Właśnie dlatego musimy dowiedzieć się, kto tam był zamiast ciebie.”