Anna wróciła do mieszkania przyjaciółki z głową pełną pytań.
Przez całą drogę myślała o jednym: osiemnaście miesięcy.
Przez osiemnaście miesięcy Michał codziennie wracał do domu, jadł z nią kolację, bawił się z Zosią i opowiadał o pracy, a jednocześnie prowadził firmę, o której jego własna żona nie miała pojęcia.
Tego wieczoru nie zadzwoniła do niego.
Zadzwoniła do Marty.
Prawniczka poprosiła o zdjęcia dokumentów otrzymanych od Andrzeja, a następnego ranka zaczęła sprawdzać dostępne informacje dotyczące spółki.
Kilka godzin później poprosiła Annę o spotkanie.
„Firma istnieje” — powiedziała, przesuwając w jej stronę kilka wydruków. „Michał jest jednym ze wspólników.”
„Jednym?”
„Drugim jest Paweł.”
Anna zacisnęła dłonie.
Wszystko zaczynało układać się w logiczną całość.
„Czym się zajmują?”
„Według dokumentów usługami remontowymi i inwestycjami w nieruchomości. Problem polega na tym, że firma ma zobowiązania znacznie większe, niż sugerowałaby jej działalność.”
„Jak duże?”
Marta zawahała się.
„Na tyle duże, że 480 tysięcy mogło być próbą ratowania czegoś, co już zaczynało tonąć.”
Anna oparła się o krzesło.
Nagle przypomniała sobie wszystkie drobne sytuacje z ostatniego roku.
Michał coraz częściej wracał późno.
Mówił, że bierze dodatkowe zlecenia.
Dwukrotnie odwołał rodzinny wyjazd, twierdząc, że musi pracować w weekend.
Kiedy Anna zapytała, dlaczego mimo dodatkowej pracy ich oszczędności prawie nie rosną, odpowiedział, że wszystko stało się droższe.
Teraz wiedziała, gdzie naprawdę spędzał czas.
I prawdopodobnie gdzie trafiały pieniądze.
„Chcę wiedzieć wszystko” — powiedziała.
Marta spojrzała na nią poważnie.
„Możemy sprawdzić to, co jest legalnie dostępne, oraz zabezpieczyć dokumenty dotyczące twojego majątku. Ale nie próbuj sama zdobywać dostępu do jego prywatnych kont czy urządzeń. Teraz najważniejsze jest, żebyś nie zrobiła niczego, co później mogłoby zostać wykorzystane przeciwko tobie.”
Anna skinęła głową.
Tego samego popołudnia Michał zadzwonił.
Tym razem odebrała.
„Muszę zobaczyć Zosię.”
„Możemy ustalić spokojne spotkanie.”
„Chcę zobaczyć ją dzisiaj.”
„Najpierw odpowiedz mi na jedno pytanie.”
Cisza.
„Od jak dawna prowadzisz firmę z Pawłem?”
Michał nie odpowiedział.
Anna usłyszała tylko jego oddech.
„Skąd o tym wiesz?”
To wystarczyło.
„Osiemnaście miesięcy, Michał. Przez osiemnaście miesięcy mnie okłamywałeś.”
„To nie jest takie proste.”
„W takim razie uprość.”
Michał długo milczał.
W końcu powiedział:
„Chciałem zrobić coś własnego.”
„Dlaczego mi nie powiedziałeś?”
„Bo wiedziałem, co powiesz.”
„Czyli co?”
„Że to zbyt ryzykowne. Że mamy dziecko. Kredyt. Oszczędności.”
Anna niemal nie wierzyła w to, co słyszy.
„Więc zamiast usłyszeć ode mnie, że ryzykujesz bezpieczeństwem naszej córki, postanowiłeś zrobić to za moimi plecami?”
„Na początku wszystko szło dobrze.”
I właśnie te słowa zwróciły jej uwagę.
Na początku.
„Co się stało później?”
Michał westchnął.
„Paweł podpisał dwie złe umowy. Straciliśmy dużego klienta. Pojawiły się długi.”
„I wtedy zacząłeś brać nasze oszczędności?”
„Chciałem je oddać.”
„A mieszkanie?”
Cisza.
„Michał. Czy wiedziałeś, że twoja matka próbuje wykorzystać nasze mieszkanie jako zabezpieczenie?”
„Wiedziałem o pomyśle.”
Anna zamknęła oczy.
„A fałszywy podpis?”
„Nie.”
„Kłamiesz?”
„Nie.”
Tym razem w jego głosie pojawiło się coś, czego wcześniej nie słyszała.
Prawdziwy strach.
„Anna, przysięgam. Wiedziałem, że mama chce cię przekonać do podpisania dokumentów. Nie wiedziałem, że ktoś już przygotował pełnomocnictwo.”
„Kto mógł to zrobić?”
Michał długo się nie odzywał.
„Paweł zna człowieka, który pomagał mu przy dokumentach firmy.”
„Nazwisko.”
„Nie wiem.”
„Michał.”
„Naprawdę nie wiem. Mama wszystko z nim załatwiała.”
Anna poczuła, jak ogarnia ją obrzydzenie.
Za każdym razem odpowiedzialność prowadziła do kogoś innego.
Paweł.
Barbara.
Jakiś człowiek od dokumentów.
Nigdy Michał.
„Wiesz, co jest w tym wszystkim najgorsze?” — zapytała.
„Co?”
„Że nadal próbujesz przekonać mnie, że byłeś tylko obserwatorem.”
Rozłączyła się.
Dwa dni później Barbara wykonała ruch, który tylko pogorszył jej sytuację.
Anna dostała wiadomość od jednej z ciotek Michała.
Potem od drugiej.
A później od sąsiadki.
Barbara zaczęła opowiadać wszystkim, że Anna „porwała dziecko”, odcina Zosię od ojca i próbuje zniszczyć rodzinę dla pieniędzy.
Anna nie odpowiadała.
Zapisywała wiadomości.
Robiła zrzuty ekranu.
Przekazywała wszystko Marcie.
Tymczasem Karolina zaczęła otrzymywać naciski, żeby usunęła nagrania.
Najpierw zadzwoniła Barbara.
Potem Paweł.
Na końcu Michał.
Karolina nie usunęła niczego.
Wręcz przeciwnie.
Przejrzała wszystkie zdjęcia i filmy z ostatnich rodzinnych spotkań.
I wtedy znalazła coś, czego nikt się nie spodziewał.
Zdjęcie sprzed sześciu miesięcy.
Rodzina świętowała imieniny Andrzeja. Na pierwszy rzut oka fotografia była zupełnie zwyczajna.
Barbara siedziała przy stole.
Obok niej Paweł.
W tle stał Michał.
Ale przy drugim końcu stołu siedziała jeszcze jedna osoba.
Mężczyzna około pięćdziesiątki.
Karolina wysłała zdjęcie Annie.
„Pamiętasz go?”
Anna przyjrzała się twarzy.
„Nie.”
„Barbara przedstawiła go wtedy jako znajomego Pawła. Nazywa się chyba Roman.”
Anna przesłała zdjęcie Marcie.
Odpowiedź przyszła dopiero następnego dnia.
„Musimy się spotkać.”
Te słowa zaczynały przerażać Annę.
Kiedy weszła do kancelarii, Marta miała przed sobą otwarty laptop.
„Znalazłam człowieka ze zdjęcia.”
„Kim jest?”
„Przez wiele lat pracował jako pośrednik przy finansowaniu przedsiębiorstw. Z Pawłem łączyły go interesy.”
„Czy to on przygotował pełnomocnictwo?”
„Tego jeszcze nie wiemy.”
Marta obróciła ekran.
„Ale znalazłam coś innego.”
Na ekranie znajdował się dokument związany z firmą Michała i Pawła.
Anna zaczęła czytać.
Nagle zatrzymała się przy jednej pozycji.
Pożyczka wspólnika: 120 000 zł.
Data: dziewięć miesięcy wcześniej.
„Skąd mieli sto dwadzieścia tysięcy?”
„To właśnie próbujemy ustalić.”
Anna zaczęła przeglądać własną historię finansową w pamięci.
Dziewięć miesięcy temu nie zniknęło z ich wspólnego rachunku 120 tysięcy.
Wtedy przypomniała sobie coś jeszcze.
Lokata.
Pięć lat wcześniej jej ojciec przekazał jej pieniądze po sprzedaży niewielkiej działki. Anna przeznaczyła je na przyszłość Zosi i trzymała oddzielnie od codziennych oszczędności.
Kwota początkowa wynosiła niemal dokładnie 120 tysięcy złotych.
Serce zaczęło jej walić.
Otworzyła aplikację bankową.
Lokaty nie było na głównym ekranie.
„Niemożliwe…”
Marta spojrzała na nią.
„Co się stało?”
Anna zadzwoniła do banku.
Rozmowa trwała prawie dwadzieścia minut.
Kiedy się zakończyła, siedziała blada i nieruchoma.
„Lokata została zamknięta osiem miesięcy temu.”
„Przez ciebie?”
Anna pokręciła głową.
„Nie.”
„Dokąd trafiły pieniądze?”
„Najpierw na rachunek techniczny. Potem zostały przelane dalej.”
Marta natychmiast zapytała:
„Masz dokument potwierdzający dyspozycję?”
„Bank ma mi przesłać informacje zgodnie z procedurą.”
Telefon Anny zawibrował.
Wiadomość od Michała.
„Musimy zakończyć tę wojnę. Mama chce z tobą porozmawiać i wszystko wyjaśnić.”
Anna patrzyła na ekran.
Jeszcze tydzień wcześniej być może zgodziłaby się na rozmowę.
Teraz wiedziała już, że z rodzinnych oszczędności zniknęło 91 500 złotych, ktoś przygotował dokument z jej podpisem, próbowano obciążyć mieszkanie kwotą 480 000 złotych, a jej osobna lokata została zamknięta bez jej wiedzy.
Odpisała:
„Nie potrzebuję wyjaśnień. Potrzebuję prawdy.”
Minutę później Michał zadzwonił.
Anna odrzuciła połączenie.
Wtedy przyszła druga wiadomość.
Tym razem tylko jedno zdanie:
„Anna, proszę. Nie pytaj banku o lokatę.”
Spojrzała na Martę.
Prawniczka przeczytała wiadomość i powoli odłożyła telefon na biurko.
Michał właśnie popełnił błąd.
Bo potwierdził coś, czego Anna do tej chwili nie była pewna.
Wiedział o zniknięciu pieniędzy.
